Bodhisattvas’ Garland of Gems (Thai)

โพธิสัตตวมณียาวลี (มาลัยแก้วของพระโพธิสัตว์)

ท่านอตีศะทีปังกรศรีชญาณ รจนา

อเล็ก เบอร์ซินแปลจากภาษาทิเบตเป็นภาษาอังกฤษ

(โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์ แปลเป็นภาษาไทย)

ข้าพเจ้ากราบพระมหากรุณา

ข้าพเจ้ากราบพระคณาจารย์ผู้ประเสริฐ

ข้าพเจ้ากราบเหล่าพระตถาคต

อันข้าพเจ้าเปี่ยมไปด้วยศรัทธา

๑. ขอให้ข้าพเจ้าปราศจากความลังเลสงสัย

ขอให้ข้าพเจ้าเอาใจใส่กับการปฏิบัติอยู่เสมอ

ขอให้ข้าพเจ้าปราศจากความง่วงซึม ความมึนงงและความเกียจคร้าน

และเพียรปฏิบัติอยู่เสมอด้วยความปิติ

๒. ขอให้ข้าพเจ้าระวังรักษาทวารอันได้แก่อายตนะ

ด้วยสติคือความระลึกได้ สัมปชัญญะ และการหมั่นตรวจตรา

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้าสำรวจกระแสของจิตอยู่เสมอ

อย่างน้อยสามครั้งตลอดวันคืน

๓. ขอให้ข้าพเจ้าประกาศความผิดพลาดของข้าพเจ้าให้ปรากฏ

และไม่แสวงหาความผิดพลาดของผู้อื่น

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้าเก็บรักษาความดีของข้าพเจ้าซ่อนเอาไว้

และประกาศความดีของผู้อื่นให้โลกรับรู้

๔. ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดความปรารถนาวัตถุธรรมและเกียรติยศ

และกำจัดความปรารถนากำไรกับชื่อเสียง

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ามีความต้องการเพียงเล็กน้อย สันโดษ

และยินดีกับการกระทำอันเป็นกุศลที่มีผู้ทำไว้แล้ว

๕. ขอให้ข้าพเจ้าทำสมาธิถึงเมตตาและกรุณา

และทำจิตให้สงบด้วยปณิธานอันได้แก่พระโพธิจิต

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดอกุศลกรรมบถทั้งสิบประการ

และทำจิตของข้าพเจ้าให้มั่นคงตั้งมั่นด้วยศรัทธา

๖. ขอให้ข้าพเจ้าเอาชนะความโกรธและความทะนงตน

และขอให้ข้าพเจ้าเปี่ยมไปด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดการใช้ชีวิตที่ไม่เที่ยงตรง

และดำเนินชีวิตในหนทางที่สอดคล้องกับพระธรรม

๗. ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดภาระทั้งหลายอันได้แก่วัตถุต่างๆ

และประดับกายของข้าพเจ้าด้วยแก้วมณีของพระอริยเจ้า

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดเสียซึ่งกิจกรรมอันวุ่นวาย

และดำรงชีพอยู่อย่างสันโดษ

๘. ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดคำพูดอันไร้สาระ

และตรวจสอบคำพูดของข้าพเจ้าอยู่เสมอ

ดังนั้น เมื่อข้าพเจ้าเห็นพระอาจารย์ผู้ประเสริฐหรือผู้คงแก่เรียน

ก็ขอให้ข้าพเจ้าได้ปรนนิบัติท่านด้วยความเคารพ

๙. สำหรับผู้ที่มีดวงตามองเห็นพระธรรม

และผู้ที่ยังมีขีดจำกัดอยู่ด้วยเป็นผู้เริ่มต้น

ขอให้ข้าพเจ้าได้สังเกตรับรู้พวกเขาเพิ่มมากขึ้น

ว่าพวกเขานั้นเป็นอาจารย์ของข้าพเจ้า

๑๐. เมื่อใดที่ข้าพเจ้ามองเห็นสัตว์โลกที่ยังเวียนว่ายอยู่

ขอให้ข้าพเจ้ามองสัตว์เหล่านั้นว่าเป็นดังบิดาของข้าพเจ้า

เป็นมารดา เป็นบุตร เป็นหลาน

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดเพื่อนที่นำไปสู่ทางอบาย

และมอบกายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ที่เป็นกัลยาณมิตร

๑๑. ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดความเกลียดชัง กับทั้งจิตอันเป็นอกุศลทั้งปวง

และท่องไปทุกที่อย่างมีความสุข

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดเสียซึ่งสิ่งใดที่ข้าพเจ้ายึดมั่น

และดำรงชีวิตอยู่อย่างไร้การยึดมั่นถือมั่นใดๆ

๑๒. หากมีอุปาทานแล้ว ข้าพเจ้าก็จักไม่อาจได้แม้แต่การเกิดที่มีความสุข

และข้าพเจ้าก็ยังตัดหนทางไปสู่การหลุดพ้นอีกด้วย

ดังนั้น เมื่อใดที่ข้าพเจ้ามองเห็นวิถีทางของพระธรรมที่จะนำมาซึ่งความสุข

ก็ขอให้ข้าพเจ้าเพียรปฏิบัติในหนทางนั้นๆ

๑๓. สิ่งใดก็ตามที่ข้าพเจ้าได้ถือมาปฏิบัติเป็นการเริ่มต้น

ก็ขอให้ข้าพเจ้าปฏิบัติสิ่งนั้นสมบูรณ์ไปก่อนเป็นสิ่งแรก

ด้วยวิธีนี้ ก็จะปฏิบัติทุกอย่างสำเร็จลงได้อย่างดี

มิฉะนั้นแล้ว ก็จะไม่มีอะไรสำเร็จเลย

๑๔. ในขณะที่ยังทำกรรมใดอยู่อันเป็นอกุศลกรรมและปราศจากปิติ

เมื่อยังมีความรู้สึกว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นหรือสิ่งอื่นๆ

ขอให้ข้าพเจ้าตัดความหยิ่งทะนงนั้น และจดจำ

คำสอนของพระอาจารย์ผู้ประเสริฐของข้าพเจ้า

๑๕. และเมื่อใดที่เกิดความรู้สึกท้อแท้

ขอให้ข้าพเจ้าสรรเสริญความรุ่งโรจน์ของจิต

และทำสมาธิถึงความว่างของสถานะทั้งสอง

๑๖. เมื่อใดที่มีสิ่งที่ยึดติดหรือเกลียดชัง

เกิดขึ้นมาในใจของข้าพเจ้า

ก็ขอให้ข้าพเจ้ามองสิ่งนั้นว่าเป็นเสียงสะท้อน

และเมื่อใดที่เกิดความเจ็บปวดแก่ร่างกาย

ก็ขอให้ข้าพเจ้ามองความเจ็บปวดนั้นว่าเกิดจากกรรมในอดีตของข้าพเจ้าเอง

๑๗. ขอให้ข้าพเจ้าได้ดำรงชีพอยู่ในสถานที่อันห่างไกล

ออกนอกเขตแดนของเมือง

และซ่อนตัวอยู่ในความสงบสันโดษ และมีชีวิตอยู่อย่างไร้การยึดติดใดๆ

เหมือนกับศพของสัตว์ที่ถูกฆ่าตายแล้ว

๑๘. ณ ที่นั้น ขอให้ข้าพเจ้าเที่ยงต่อพระตถาคตเจ้า

และเมื่อใดที่ความรู้สึกง่วงงุนเกียจคร้านหรืออ่อนล้าเกิดขึ้น

ขอให้ข้าพเจ้าแจกแจงความบกพร่องต่างๆของข้าพเจ้า

และเตือนข้าพเจ้าเองถึงประเด็นอันสำคัญๆ

ของการฝึกจิต

๑๙. แต่หากข้าพเจ้าบังเอิญพบกับผู้อื่น

ขอให้ข้าพเจ้าพูดแก่เขาด้วยความสงบ อ่อนโยนและจริงใจ

ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดการทำหน้านิ่วคิ้วขมวด หรืออาการที่ปิดกั้นตัวเอง

และยิ้มแย้มอยู่เสมอ

๒๐. และเมื่อข้าพเจ้าเห็นผู้อื่นอยู่เสมอๆ

ขอให้ข้าพเจ้าไม่เป็นผู้ตระหนี่ แต่มีความยินดีในการให้

และกำจัดเสียซึ่งความอิจฉาริษยา

๒๑. เพื่อสำรวจตรวจตราจิตของผู้อื่น

ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดการแข่งขันเปรียบเทียบใดๆ

และขอให้ข้าพเจ้าเปี่ยมไปด้วยขันติตลอดเวลา

๒๒. ขอให้ข้าพเจ้าไม่ยกยอปอปั้น หรือโลเลไม่แน่นอนในการคบเพื่อน

แต่จะแน่วแน่มั่นคงกับเพื่อนเสมอ

ขอให้ข้าพเจ้ากำจัดการดูหมิ่นผู้อื่น

และปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเคารพตลอดเวลา

หลังจากนั้น เมื่อสอนพระธรรมแก่ผู้อื่น

ก็ขอให้ข้าพเจ้ามีความกรุณาและมีจิตที่ช่วยเหลืออย่างเต็มใจ

๒๓. ขอให้ข้าพเจ้าอย่าปฏิเสธพระธรรม

และเมื่อตั้งปณิธานต่อสิ่งใดที่ข้าพเจ้าเคารพบูชาอย่างยิ่ง

ก็ขอให้ข้าพเจ้าเพียรพยายามเดินผ่านประตูของกิจอันเป็นกุศลทั้งสิบ

ทั้งวันและทั้งคืน

๒๔. ขอให้ข้าพเจ้าอุทิศให้แก่การตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ

ซึ่งกุศลกรรมทั้งปวงที่ข้าพเจ้าได้เคยกระทำมาตลอดกาลทั้งสาม

และขอให้ข้าพเจ้าได้แผ่ขยายพลังแห่งความดีนี้ให้แก่สัตว์โลก

ดังนั้น ขอให้ข้าพเจ้าสวดบูชาบทสวดเจ็ดแขนงอยู่เสมอ

๒๕. เมื่อทำเช่นนี้แล้ว ก็ขอให้ข้าพเจ้ากระทำให้สำเร็จ

ซึ่งพลังแห่งกุศลอันได้แก่ความกรุณา และปัญญาญาณ

และก็ขอให้กิเลสทั้งสองได้เหือดหายไป

ด้วยเหตุนี้ อันเป็นการทำให้การได้มาซึ่งร่างมนุษย์นี้มีความหมาย

ก็ขอให้ข้าพเจ้าได้บรรลุถึงพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ

๒๖. แก้วมณีเหล่านี้ อันได้แก่ศรัทธา ศีล ทาน การฟัง

การระวังว่าการกระทำของเราจะกระทบผู้อื่นอย่างไร

การดำรงตนอยู่ในกุศล และปัญญา อันรวมเป็นแก้วเจ็ดประการ

๒๗. แก้วทั้งเจ็ดประการนี้

เป็นแก้วมณีที่ไม่มีวันหมดสิ้น

สิ่งเหล่านี้จะต้องไม่เอ่ยแก่เหล่าอมนุษย์

๒๘. เมื่ออยู่ท่ามกลางคนจำนวนมาก

ขอให้ข้าพเจ้าตรวจสอบวาจาของข้าพเจ้า

เมื่ออยู่แต่เพียงผู้เดียว

ขอให้ข้าพเจ้าตรวจสอบจิตของข้าพเจ้าเอง

หมายเหตุ

โศลก ๒๓

กิจอันเป็นกุศลทั้งสิบได้แก่ (๑) คัดลอกพระธรรมคำสอน (๒) ถวายเครื่องบูชาแก่พระรัตนตรัย (๓) ให้ทานแก่คนยากไร้และคนเจ็บป่วย (๔) ฟังพระธรรมคำสอน (๕) อ่านพระธรรมคำสอน (๖) ทำสมาธิเพื่อให้คำสอนนั้นซึมซับเข้าไปในใจ (๗) อธิบายพระธรรมคำสอน (๘) ท่องพระสูตร (๙) คิดทบทวนเกี่ยวกับความหมายของพระธรรมคำสอน และ (๑๐) ทำสมาธิให้ใจเป็นหนึ่งเดียวเกี่ยวกับความหมายของคำสอนนั้น

Filed under: Buddhism , Bodhisattvas