เอาชนะความตาย

วันนี้เป็นวันอีสเตอร์ ซึ่งเป็นวันที่สำคัญและศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในศาสนาคริสต์ เป็นวันที่พระเยซูฟื้นคืนชีพมาจากความตาย ชาวคริสต์เชื่อว่าหลังจากที่พระเยซูถูกลงโทษประหารชีวิตด้วยการถูกจับตรึงบนไม้กางเขนแล้ว อีกสามวันต่อมาพระองค์ก็ทรงฟื้นขึ้นมา และออกจากที่ฝังศพมาพูดคุยใช้ชีวิตกับเหล่าสาวกเป็นเวลาสี่สิบวัน ก่อนจะเสด็จขึ้นสวรรค์ทั้งร่างกาย และไปประทับอยู่ทางขวาของพระบิดาบนสวรรค์

สาระสำคัญของวันอีสเตอร์จึงอยู่ที่การฟื้นจากความตายและการเอาชนะความตาย การที่พระเยซูทำเช่นนีแสดงว่าพระองค์เป็นพระเจ้าจริง และได้ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์จริงๆอยู่กับเราๆท่านๆ ความเชื่อนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของชาวคริสต์ เพราะหากไม่เชื่อว่าพระเยซูฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริง แล้วเสด็จลอยขึ้นสวรรค์ทั้งตัวไปจริง ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเป็นชาวคริสต์ การเป็นชาวคริสต์หมายความว่าเชื่อว่าพระเยซูคือพระเจ้าและเป็นผู้ช่วยให้รอด เหตุการณ์ที่พระเยซูฟื้นคืนชีพมาเป็นหลักฐานเช่นนั้นในสายตาของชาวคริสต์

อย่างไรก็ตาม เราชาวพุทธก็สามารถเอาเหตุการณ์วันอีสเตอร์มาเป็นคติสอนใจได้ ความหมายของการฟื้นคืนชีพของพระเยซูนอกจากจะเป็นเรื่องของพระเยซูแล้ว ยังเป็นคติเตือนใจพวกเราแต่ละคนว่า เรามีความสามารถที่จะเอาชนะความตายได้ ชาวพุทธก็มีหนทางเอาชนะความตายเช่นเดียวกัน การเอาชนะนี้ไม่ได้หมายถึงการพัฒนาเทคโนโลยีการแพทย์ให้มากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความหวังว่าวันหนึ่งเทคโนโลยีนี้จะกำจัดต้นตอของความแก่เฒ่าและความอ่อนแอต่างๆของร่างกายที่ตามมาได้หมด แต่หมายความถึงว่าเราใช้ปัญญากำจัดความหลงผิดว่าเป็นตัวเรา เป็นตัวเป็นตนไปเสีย เมื่อไม่มีตัวตน ก็ไม่มีใครตาย

พูดอีกอย่างก็คือว่า ความตายจะเกิดเฉพาะแก่สัตว์โลกที่ยังว่ายเวียนในสังสารวัฏเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้ตายจริง เพราะเมื่อตายจากภพนี้ก็ไปเกิดในภพใหม่ ไม่จบสิ้นจนกว่าจะบรรลุนิพพาน เมื่อเข้าใจความเป็นจริงอย่างถ่องแท้ เมื่อมองเห็นว่าที่คิดว่าเป็น “ตัวตน” ของเรานั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าภาพลวงตา ก็ไม่มีใครตาย เมื่อไม่มีใครตายก็ไม่มีใครเกิดใหม่ เป้าหมายของการเป็นชาวคริสต์คือมีส่วนร่วมในชีวิตของพระเยซู ไม่ใช่ว่ามองเห็นพระเยซูลอยขึ้นสวรรค์แล้วแค่นั้น แต่เราแต่ละสามารถเป็นแบบพระเยซู คือเอาชนะความตายได้ ชาวพุทธก็เช่นเดียวกัน ไม่ใช่ว่าเราฟังคำสอนเรื่องกำจัดตัวตนแล้วก็แค่นั้น แต่เราต้องเอาคำสอนนี้มาพยายามทำให้เข้าถึงไปยังแก่นรากของชีวิตของเรา เพื่อที่ในท้ายที่สุดเราจะเห็นความจริงข้อนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อเป็นเช่นนั้นเราก็จะมองความตายว่าเป็นเพียงสิ่งที่เป็นไปเองตามเหตุปัจจัยเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น การฟื้นคืนชีพของพระเยซูในวันอีสเตอร์จึงเป็นคติเตือนใจของชาวพุทธว่าสามารถ “ฟื้นคืนชีพ” ได้เช่นกันด้วยการกำจัดความหลงผิดที่เกาะกินเรามาเป็นเวลาอันนับภพชาติไม่ถ้วนนั่นเอง

Life of the Buddha

This video contains very beautiful and moving chant in Sinhala, the language of Sri Lanka. The video depicts the life story of the Buddha himself, from the time his mother conceived of him until his death. It’s a moving story and one never gets tired of listening or seeing it depicted again and again. Even if you don’t understand Sinhala, you can see and appreciate the Buddha’s life and how he continued to teach his students tirelessly until the end of his life.

Medicine Buddha Mantra

I’ve found a very good website based in Thailand on aspects of Mahayana Buddhism. For those who do not understand Thai, you don’t need to. Just open the following link and listen to a very beautiful rendition of the Medicine Buddha Mantra, Om Bekandze Bekandze Maha Bekandze Raja Samudgate Soha. May the Medicine Buddha bless you with good health in both the body and the spirit.

The Buddha’s Leadership Style

One thing that I learned from the ELLTA conference in Penang last February was that there is a lively academic debate on leadership. This will be old news if one is from the management field, but this was new to me. What was interesting to me was that the people at the conference were interested in seeing relationships between religion and leadership styles. So this got me started thinking about the Buddha’s leadership style.

So what kind of a leader was Buddha? Those who know the Buddha’s life and work would know that the Buddha led not by asserting authority and putting a firm grip on his followers, but on modeling himself as an example for his followers to emulate. In India around the Buddha’s time there were quite a number of groups of “truth seekers” who wanted to know the truth and find the ultimate meaning. The Buddha was a leader of one group among these many groups, and we found many places in the Canon where these different groups were mentioned. We can imagine that the situation then was, surprisingly, not too different from ours today. Our situation today (in Thailand at least) is that there are many religious groups and the people are free to get in and out of a group as they pleased. A person can decide for himself or herself how much he or she would like to get involved with a group. If one enters the Buddhist group wants to get serious, then one becomes a monk or a nun, but if one still has ties with the lay life then he or she can become a lay follower instead.

What is interesting is that the Buddha did not lay down any hard and fast rules for disciplining the conduct of monks or nuns at first. It was only when something happened which led to potential conflict or harm to the order that he laid down rules forbidding his followers from doing this again. So the order was kind of ad hoc. If no incidents had occurred, then it was conceivable that no disciplinary rules would have been laid down at all. In the end the Buddha laid down around 227 rules for the monks and a little bit more for the nuns. All these rules were results of contingent matters that had happened when the Buddha led his ordained followers. None of them originated necessarily out of the content of the teaching itself.

There was one particular incident which showed quite clearly the Buddha’s leadership style. There was one time when the monks argued strongly against one another. They divided into factions and hurled abuses and accusations at each other. The Buddha was so tired of this that he left the monks to argue as they pleased and then he took refuge in a forest. This was the origin of a famous scene in the Buddha’s life where an elephant and a monkey offered him food when he was staying in the forest. Meanwhile the monks continued to their bickering and divisiveness. However, when the Buddha was away there was no one to guide and teach them, and soon afterwards the lay people who supported the monks felt that the monks were too noisy in their arguing against each other. So they grew tired of it too and stopped giving them food. Then the monks realized their mistakes. They stopped bickering and arguing and went to see the Buddha in the forest to ask him to return. After that the monks behaved themselves very well.

So what kind of leadership style is this? One can say “leadership by absence.” But that does not mean that the Buddha leads by not leading, or by disappearing, or things like that. I don’t know if this style can be practiced by today’s managers. When problems arise, just leave them and go away into the forest. Perhaps we should look at the differing contexts to see why the Buddha was in the end effective in managing his bickering monks while the modern manager may get things much worse by going to the forest and leaving the problems unattended.

However, perhaps we can learn from the Buddha that there can be times when the leader does not have to be present at all times for the problems to get solved. In the Buddha’s case this was possible because the monks were not his staff or subordinates in an organization. The Buddha’s was a loose groups of truth seekers each of whom had their own minds and ideas. When they realized that the problems were more than they could handle, then they asked the leader to return. Perhaps the modern manage can learn from this and learn how to “unmanage” the problem, seeing what happens when things are left on their own. Maybe some positive results can occur. Nonetheless, what was important was that the Buddha was never too far away from his bickering followers, so the modern manager must always still keep an eye on the problems while he is leaving them to take care of themselves, always ready to come back.

Buddhism and Civic Consciousness

I have just read a very good post on Buddhism and the need for taking care of our fellow human beings by a Thai author. He argues that ‘suffering’ or ‘duhkha’ is a fundamental conflict, such as one between our desire and the world — we suffer when the two do not connect; and he also says that Buddhists need to be more mindful of the plight of their fellow human beings, since we are all “suffering beings.” We are in the same boat, so to speak.

Here is a criticism of the kind of Buddhism that is being practiced in Thailand today. I am not talking about Theravada Buddhism, because Theravada Buddhists can be very kind to other human beings and all sentient beings too. This is not unique to Mahayana as pundits seem to believe. Caring for others is at the heart of Buddhism. The Buddha decided to come out of his Enlightenment to teach all of us simply because he cared for us. It is his love for us samsaric beings that prompted him to spend forty-five years tirelessly showing the way, teaching each of us differently according to our individual backgrounds and abilities, all in order that we “get it” and see that the lives we have been living for so long is pointless and there is a way out of this pointlessness which is achievable by everybody.

So the kind of Buddhism that the author is criticizing is not Theravada per se, but a social form of Buddhism that is being practiced in Thailand. Thai people emphasize the “merit making” aspect of Buddhism, so much so that somehow they seem to forget that this is only a path toward the goal. It seems that most Thai Buddhists mistake the path for the goal. We make merit not as an end in itself, but the merit helps us eventually “see” the way that the Buddha wanted us to see. Instead most Thai Buddhists see practicing Buddhism as little more than making merit and storing it in order to quality for some goodies that will happen afterwards. But that is not the heart of Buddhism.

We will understand the heart of Buddhism if we look at what the Buddha himself is doing. He left his princely, luxurious life to become a poor mendicant. This is terribly shocking, but when Buddhism is taught to Thai students this aspect is not emphasized much. The Buddha’s life story is related straightforwardly without letting this point seep into the listener’s mind. What does it mean for someone to abandon a wife, a son, a career, a home, a host of staffs and servants, a father, a mother, a bright future, to become a beggar? Why did the Buddha do that? What is the whole meaning of it? Reflecting on this and we eventually see how kind and compassionate the Buddha is to us. He took great sacrifice on himself so that all of us benefit. Not only did he abandon his palace, but during his practice he undertook very austere practices. We all know the story of how the Buddha tormented himself and was on the brink of death because he wanted to achieve Liberation. He wanted to know how to get rid of the sufferings — birth, old age, sickness and death — that afflict us all.

We don’t have to become exactly like the Buddha. But at least we can emulate him a little bit. Even this tiny bit will do us tremendously good. The whole point is that the Buddha did not all this for himself. It is not like, he wanted to become the Buddha, the Enlightened One, one that will be revered by millions of people. No, he did not want us to prostrate to him day in and day out. He did not want people to build gilded images of him and held him in highest respect either. All that he wanted was that we see the point and get it. He did all these sacrifices for us!

So this is what we can do. Instead of thinking only of ourselves — oh I am making this much merit today, so I will be eligible for even higher rewards afterwards, especially after I die — we should instead think of others and put their interests above our own. In fact this is the point of making merit, such as giving (dana). We give because we want others to be happy; we share what we have so that others can enjoy what we are enjoying too. We rejoice when others are happy. This is the real merit.

So what about civic consciousness? The author of the Thai article I mentioned earlier says that Buddhists should be more civic minded. He means Buddhists should not think only of themselves but they should care for others. When others in society are suffering we should not ignore them. We should understand, according to him, that suffering does not occur only at individual level, but at the structural level too. For example, there is an unjust system of distribution in society which leaves some very rich and some very poor. This is a simple example of the structural kind of suffering. Buddhists should strive to end that kind of suffering too. Thai Buddhists are usually blind to this, and in fact they have been programmed by the power-that-be that what they are doing (making merit and obtaining individual positive karmic results) is about the only thing they can do.

When we understand that injustice and structural kind of suffering all arise from human decision and intention, we realize that the individual level and the structural level are not that remote from each other. A good Buddhist, then, should do what he or she can to address both the individual and structural level of suffering. However, in Thailand Buddhists, especially monks, have been conditioned so much that they are expected to remain aloof from society and attend to their individual business only. That is wrong,and that is not what the Buddha taught.

So having strong civic consciousness is part of being a good Buddhist. Some Thai Buddhists may think that this is Mahayana. In fact ‘Mahayana’ or ‘Theravada’ are just labels, and neither term appears in the entire canon of the Tripitaka. The Buddha was neither with Theravada nor Mahayana nor Vajrayana nor what have you. He is with us. He wants us to get the point! It is the responsibility of those who can see something to help others who have not seen. This requires caring and helping others. This is what the Buddha taught us his students.

The Buddha’s Teaching Style

I have returned from a conference in Penang, Malaysia since last Friday. It was a big conference with more than 10 parallel sessions for three days and more than three hundred papers (I think). The theme is “Exploring Learning and Leadership Theories in Asia” (www.ellta.org). It was quite strange that they put leadership and learning as themes of the conference, and from the beginning it appeared that the two did not quite blend with each other, so what happened was that the conference was divided into two halves. People who talked about learning were mostly from education, and those who discussed leadership were from management. Perhaps there was a reason behind this, but in fact they conference could have been divided into two according to these main topics.

The main question of the conference was that they would like to look at how Asia could come up with their own theories or perspectives on either leadership or learning. On the first day there was a panel discussion on the perspectives of the main Asian religions on these topics. This gave me an opportunity to think a little about the Buddha’s own style of teaching, so I would like to share what I have been thinking on this topic.

The Buddha were first and foremost a teacher. This was what he did for his entire forty-five year career after he attained Enlightenment. So it was interesting to how the Buddha taught. We have been talking a lot about what the Buddha taught, but not as much on how he did it. Perhaps the most outstanding characteristic of his way of teaching was that he taught according to the needs and backgrounds of those he was teaching. The Buddha knew the person he was going to teach and adapted his way of teaching accordingly. This could be the most important lessons for educators – teaching should be custom made for each individual learner. Since each learner is different, the way he or she is taught should be adapted according to his or her own individual propensity.

This can be an antidote to the situation at present where education has become a mass enterprise and custom education has been all but lost. I think, however, that the room is still there for custom teaching, and we can still learn from the Buddha on how this is done. It does not look as difficult or impracticable as it appears.

Let us look at some of the stories of the Buddha’s teachings that appeared in the text. One of the Buddha’s students-monks used to be a musician. He was having a problem concentrating and meditating. The Buddha asked him what he was before he became a monk and he answered that he was a musician. The Buddha then asked him what happened when he tightened his stringed instrument too much. The monk answered that the string would not sound good and it would break. The Buddha then asked him what would happen if the strings were too lax, and the monk answered that they would not sound good at all. The Buddha then told the monk that meditation was the same — you should not be too tight or too lax, just find a middle way where the tune is just right. The monk followed the Buddha’s advice and then became an arahat.

In another story, the Buddha was teaching his cousin Nanda. Nanda was very attached to sensual pleasure. He told the Buddha that he wanted to get to heaven in order to enjoy all the pleasures there. The Buddha wanted to wean him from this addiction so he could finally attain Liberation. The Buddha took him to see the heavens, which Nanda liked very much, but then the Buddha showed what happened after someone like Nanda enjoyed his time in heaven – they eventually fell down to hell and suffered intense pain. Nanda then became disillusioned with all the pleasures and took the monk’s duties seriously. He also became an arahat afterwards,

This shows that the Buddha always know the character and the backgrounds of those he was teaching very well. And this is his teaching style that we should emulate. We might not be as good as he is in knowing our students, but we can certainly start doing this.

พระวรกายของพระพุทธเจ้า

 

คุณสมบัติอันไม่จบสิ้นของกายของพระพุทธเจ้าหรือรูปกายนั้น หมายถึงสองแง่มุม ได้แก่ (1) ขอบเขตอันไม่อาจหยั่งถึงได้ของกายแห่งการตรัสรู้ และ (2) ความครบถ้วนสมบูรณ์ของรูปกายของพระพุทธเจ้า ขอบเขตอันไม่อาจหยั่งถึงได้หมายความว่า ผู้ที่ยังไม่ได้ตรัสรู้ไม่สามารถเข้าถึงหรือเข้าใจทั้งหมดของร่างกายของพระพุทธเจ้า ร่างนี้กว้างใหญ่ไพศาลมากเสียจนไม่ว่าใครก็ตามหรือจะรับรู้อย่างไรก็ตาม ก็ไม่อาจหยั่งถึงขอบเขตทั้งหมดของกายของพระพุทธเจ้าได้
ตัวอย่างเช่น ใน พระมหารัตนกูฏสูตร มีเรื่องราวของพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีจิตปรารถนาที่จะวัดขนาดของพระอุษณีศะของพระพุทธเจ้า ซึ่งได้แก่ส่วนที่สูงขึ้นมาบนยอดพระเศียรของพระองค์ แต่ไม่ว่าท่านจะพยายามมองเห็นขนาดนี้อย่างไร ก็มองไม่เห็น ท่านมีฤทธิ์ในฐานะที่เป็นพระโพธิสัตว์ เหาะขึ้นนไปยังยอดเขาพระสุเมรุแล้วก็มองไปยังพระอุษณีศะ แต่พระอุษณีศะนั้นก็ยังสูงเลยพ้นขึ้นไปจนท่านมองไม่เห็น จากยอดเขาพระสุเมรุท่านก็ได้เหาะขึ้นไปยังสวรรค์ทั้งสามสิบสามชั้น แต่ก็ยังไม่เห็นยอดพระอุษณีศะเช่นกัน จากนั้นพระโพธิสัตว์องค์นี้ก็เหาะไปยังพรหมโลก และจากนั้นก็เหาะขึ้นไปอีกยังภพภูมิต่างๆจนกระทั่งผ่านไปถึงหนึ่งพ้นล้านภพภูมิ
แต่ไม่ว่าท่านจะเหาะสูงขึ้นไปเท่าใด ท่านก็ยังไม่เห็นว่ายอดพระอุษณีศะของพระพุทธเจ้าจะสุดลง ณ ที่ใด ท่านเหาะขึ้นไปยังพระราชวังของพระปัทมศรีครรภะ แต่ก็ยังไม่สามารถมองเห็นยอดพระอุษณีศะ ในท้ายที่สุดท่านก็ต้องล้มเลิกความพยายามนี้ ประเด็นของเรื่องนี้ก็คือว่ารูปกายของพระพุทธเจ้านั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้จริงๆ ความกว้างใหญ่ไพศาลของพระอุษณีศะเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ (การตรัสรู้ธรรมอันบริบูรณ์) ของพระพุทธเจ้า รวมทั้งพระสัพพัญญุตญาณ (การรู้รอบหมดทุกสิ่งทุกอย่าง) ของพระองค์ ลักษณะเหล่านี้ไม่มีทางที่สัตว์โลกที่ด้อยกว่าจะเข้าใจหรือหยั่งถึงได้ ในทำนองเดียวกันคุณสมบัติทั้งหมดของพระพุทธภาวะก็ไม่อาจหยั่งถึงหรือเข้าใจได้โดยสัตว์โลกที่ด้อยกว่าเช่นเดียวกัน
ลักษณะประการที่สองของรูปกายของพระพุทธเจ้าก็คือความครบถ้วนสมบูรณ์ ซึ่งหมายความว่าในภาคที่ทรงเป็นนิรมาณกาย หรือกายเนื้อของพระองค์นั้น พระองค์ทรงมีพลังที่จะปรากฏกายออกมาเป็นลักษณะรูปร่างแบบใดก็ได้ตามที่ทรงปรารถนา เพื่อแสดงหนทางสู่การตรัสรู้และเพื่อยังเป้าหมายของพระองค์ในการช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้บรรลุเป็นจริง เราทราบกันว่าประวัติชีวิตของพระพุทธเจ้านั้น ประกอบด้วยเรื่องราวต่างๆที่ทรงปรากฏเป็นพระพุทธเจ้าศากยมุนี และก็ได้ทรงเป็นกระต่าย เสือ สิงโต เรือ สะพาน และอื่นๆ พระองค์ทรงปรากฏกายออกมาเป็นรูปแบบใดๆที่จำเป็นในการช่วยเหลือสรรพสัตว์ เพื่อสาธยายพระธรรม และเพื่อทำเป้าหมายของพระองค์ให้สำเร็จอันเป็นการยังประโยชน์สูงสุดให้แก่สัตว์ทั้งปวง ด้วยเหตุนี้เราจึงกล่าวว่ารูปกายของพระพุทธเจ้าครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีขีดจำกัดใดๆที่จะทำให้พระองค์ทรงปรากฏพระกายออกมาไม่ได้เป็นรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ทรงปรากฏพระองค์ออกมาเป็นรูปแบบใดๆก็ได้ทั้งสิ้น

- จาก “การเห็นทางธรรมสามระดับ” ของเตชุง ริมโปเช