Cognitive Neuroscience of Mindfulness Meditation

Here is a video from YouTube about mindfulness meditation. Looks like science and Buddhism have become friends in one way or another.

Here is the abstract of the talk by Philippe Goldin

Mindfulness meditation, one type of meditation technique, has been shown to enhance emotional awareness and psychological flexibility as well as induce well-being and emotional balance. Scientists have also begun to examine how meditation may influence brain functions. This talk will examine the effect of mindfulness meditation practice on the brain systems in which psychological functions such as attention, emotional reactivity, emotion regulation, and self-view are instantiated. We will also discuss how different forms of meditation practices are being studied using neuroscientific technologies and are being integrated into clinical practice to address symptoms of anxiety, depression, and stress.

Speaker: Philippe Goldin
Philippe is a research scientist and heads the Clinically Applied Affective Neuroscience group in the Department of Psychology at Stanford University.
He spent 6 years in India and Nepal studying various languages, Buddhist philosophy and debate at Namgyal Monastery and the Dialectic Monastic Institute, and serving as an interpreter for various Tibetan Buddhist lamas. He then returned to the U.S. to complete a Ph.D. in Clinical Psychology at Rutgers University. His NIH-funded clinical research focuses on (a) functional neuroimaging investigations of cognitive-affective mechanisms in adults with anxiety disorders, (b) comparing the effects of mindfulness meditation and cognitive-behavioral therapy on brain-behavior correlates of emotional reactivity and regulation, and (c) training children in family and elementary school settings in mindfulness skills to reduce anxiety and enhance compassion, self-esteem and quality of family interactions.

 

 

Filed under: lecture , Buddhism, cognitive science, mindfulness, neuroscience, psychology, science

Buddhism and Culture

One thing that Lewis Lancaster talked about in his lecture at Berkeley (see here) is that Buddhism is a “portable” religion. This means that Buddhism was the first “global” religion which was followed by Christianity. The core or the essence of Buddhism is not tied up with any particular place, or a race of people. Earlier religions, such as Brahmanism and Judaism, were very much tied up to particular places and people. You can’t become a Hindu; you have to be born one. That is, you have to have already a context in which you are a Hindu. You have to belong to a certain caste, and foreigners are always outside of the caste system. Hinduism, then, is not a proselytizing religion.

What interests Lancaster is that you can always take Buddhism with you, everything that enables you to set up and have a fully functioning religions practice and doctrines so that you can transplant the whole religion in a far away land. This is also in accordance with the teaching about no-self; there is no self, no core thing that one gets attached to. Buddhism in this sense does not have a core. Of course the Buddha said that there were important places for Buddhists to travel to in order to commemorate the Buddha’s time on this earth — his birthplace, the place where he attained Enlightenment, and so on. But those are not necessary for accomplishing the highest goal of the religion. For Hindus, on the other hand, the river Ganges is a “real” source of blessing. No other river can even come close. But there is no such river in Buddhism.

Another religion that is closely related to Buddhism, Jainism, has aboutthe same apparatus that could have made it as portable, but Jainism is not portable. This is not because of the doctrine in itself. There is no holy river in Jainism either. What has made Jainism much tied up with the land of India is instead its injunctions that the Jain monks may not make use of any vehicle. They have to walk wherever they want to go. So they cannot go far. This severely limits the range at which Jainism can fully spread.

Later religions, Christianity and Islam, all partake of this “portability” feature of Buddhism. You can have everything about Christianity without being tied up to, say, Jerusalem. All you need is a Bible and a set of practices. These practices even do not have to be exactly the same. As is the case in Buddhism, the practices serve to carry on the message of the religion, and they don’t have to be the same. All that matters is that they help to realize the purpose. For Buddhism, all you need is the set of the scriptures and a group of monks who follow the Vinaya rules. The monks are the ones who embody the teaching, so to speak. And even the monks themselves are not absolutely necessary, because one can gain Realization without becoming one. This is a rather controversial point, but even if the monks are necessary, one can become a monk only when certain minimal rules are followed. All this helped the spread of Buddhism far and wide.

What makes all this possible is the emphasis on the mind. And this shows how universal the religion really is. Since all of us possess our own individual mind and the capability of thinking and understanding, all of us have the potential to become fully realized. This is one of the important messages of the Buddha.

Filed under: lecture , Buddhism, Christianity, culture, global, Hinduism, Islam, Jainism, Judaism, Lewis Lancaster, religion, teaching, universality

Georges Dreyfus’ Talk on “Self and Subjectivity”

Last Friday Georges Dreyfus came to give a talk at Chula on “Self and Subjectivity: A Middle Way Approach” where he argued for a role of Yogacara in solving a dilemma in current philosophy of mind. It was quite well attended. Around twenty-five people came, which is a bit unusual for talks as difficult and technical as this one.

The problem for Georges, and also for philosophy of mind in general, is how to account for the mind and consciousness. On the one hand there’s the Cartesian dualist position, which holds that mind does exist and that body does exist. The problem for this position, as is well known, is how to explain how the two interact with one another. If mind and body are two distinct substances, then how one can influence the other. On the other hand, there’s the “reductionist” one a la Daniel Dennett. Here mental facts reduce to physical ones. The fact that I am conscious, for example, is reducible to my brain states. My brain states’ being in such and such pattern constitutes my having this type of mental phemenomena. For Dreyfus this account is also unsatisfactory because it is materialistic and could not account for the obvious fact of our being conscious and especially our subjective phenomena.

So Dreyfus would like to propose a “middle ground,” so to speak. Based on an interpretation of the Yogacara, especially that of Vasubandhu, he argued that, instead of consciousness being intentionally related to an outside object, consciousness does relate to some kind of its own representation. So instead of the direct realist picture where the mind perceives external object tout court, the mind does relate to representations of external object without being directly related to them. This is a key idea in Vasubandhu, and is quite common in the Yogacara’s account of how perception does in a way alter the very nature of things perceived. For example, for us human beings water appears as what it is to us, namely as clear liquid we can drink, bathe in, and so on. But for the hungry ghosts what appears to us as water appears to them as pus and urine. But what is what the water really is? There is no answer to that because what appears to a being is as real to them as it can be. “Pus” and “urine” are as real to the hungry ghosts as “water” appearing to us.

Vasubandhu

So instead of consciousness being either dualistically there, or reducible to physical states, it depends very much on interaction with the physical so much so that they neither are wholly reducible to matter, nor are they totally distinct as Descartes had it.

The Yogacara has been consistently charged with being idealistic. If there is no way out for consciousness except relating ultimately to itself in the form of the representation, then there is no way for consciousness and the physical world to meet. By proposing the “reflexive” character of consciousness (rather than the “reflective one which presupposes ontological existence of external objects), the Yogacara has a relatively easier time accounting for how what we perceive and how we perceive are intimately connected.

This is very heady stuff. Perhaps we should understand this better if Georges did give something to us to read. But unfortunately he did not, so that will be a subject matter for the future.

Filed under: lecture , Buddhism, metaphysics, mind, philosophy, self, subjectivity, Yogacara

What is Shambhala?

A Lecture in Chulalongkorn University’s “Buddha in the 21st Century” Series, March 25, 2 pm, Room 708, Boromratchakumari Building, Faculty of Arts, 7th floor, Chulalongkorn University.

Shambhala is an ancient secular tradition with outer, inner and secret aspects — at once intended as a method of achieving a harmonious social order and a way of quelling discord in one’s mind.

Shambhala has long fascinated Westerners since it was first discovered by the British Theosophical Society more than 100 years ago. Pioneers such as Madame Blavatsky called it “shangri-la,” a romantic lost kingdom that popularized in books and films, such as “Lost Horizon” and “South Pacific”. In fact, it is a serious spiritual method, connected with Tibet’s robust folk tradition, e.g. the legend of Gesar, and Buddhist tantras, such as the Kalachakra. Though pre-Buddhist, the tradition of Shambhala is the hidden teaching of some of Tibetan Buddhism’s most significant contemporary exponents, such as the late Chogyam Trungpa and His Holiness the Dalai Lama.

Relevant to the “Buddha in the 21st Century” lecture Series at Chulalongkorn University, is that Shambhala does not emphasize the attainment of individual enlightenment. Rather, it fosters “enlightened society,” and it explicitly aims at using “spiritual warriorship” to achieve a radical course-correction in social systems that have lost their balance with nature.

Shambhala principles are conveyed by the organization Shambhala International, which has 175 meditation centers around the world, including one located in Bangkok. Though this organizations, teachings of Shambhala are expressed to the public by means of a series of weekend programs, called Shambhala Training, to be introduced in Bangkok for the first time April 3,4,5 http://bangkok.shambhala.info

Prof Craig Warren Smith, a Senior teacher of Shambhala Buddhism, now in residence at Chulalongkorn University’s Center for Ethics of Science and Technology will present the lecture. For more than 20 years a Shambhala training instructor, he will lead the upcoming training in Bangkok, which will include the participation of Chulalongkorn’s professor Dr. Soraj Hongladarom as guest speaker.

His lecture March 25 will overview of Shambhala teachings and suggest how and why Shambhala principles are currently being embraced as a complement to conventional Buddhist practice.

Filed under: lecture , Buddhism, Craig Smith, Shambhala, talk, training

พระ ดร. อนิล ศากยะบรรยายที่มูลนิธิพันดารา

เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ได้มีการจัดงานวันเกิดครบรอบสี่ปีของมูลนิธิพันดารา ที่บ้านมูลนิธิถนนลาดพร้าว ครั้งนี้เราได้นิมนต์พระ ดร. อนิล ศากยะ กับพระภิกษุจากวัดบวรมาสวดมนต์ให้พร เนื่องในงานวันเกิด และก็มีการถวายอาหารเลี้ยงพระเพลกัน ก่อนหน้านั้นพระ ดร. อนิล หรือที่เราเรียกท่านว่า “หลวงพี่สุกันธะ” ก็ได้บรรยายธรรมเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในหัวข้อ “การฝึกจิตเพื่อพัฒนาตน”

การฝึกจิตเป็นหัวใจของการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา จุดมุ่งหมายก็เพื่อพัฒนาตนเองให้เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีค่าสูงขึ้น การที่จะเป็นเช่นนี้ได้ก็จะต้องมีความรู้ความเข้าใจ รู้ว่าสภาพที่เป็นอยู่นี้เป็นสิ่งที่ไม่น่าพอใจอย่างไร และเป้าหมายของการดำรงชีวิตเป็นอย่างไร รวมทั้งหนทางที่จะนำไปสู่เป้าหมายนั้นเป็นอย่างไร กล่าวย่อๆก็คือว่า การเข้า่ใจอริยสัจสี่ประการนั้นจะเป็นการพัฒนาตนนั่นเอง

หลวงพี่ขอให้เรามองไปที่รูปของพระพุทธเจ้า ซึ่งอาจจะเป็นรูปทังกา หรือพระพุทธรูปก็ได้ พระพุทธเจ้านั้นทรงเป็นแบบอย่างอันสมบูรณ์ของการฝึกจิตและการพัฒนาตน เหตุใดพระพุทธเจ้าจึงทรงนั่งอยู่ในท่าเช่นนี้? เหตุใดท่านจึงไม่ทรงเดินสะเปะสะปะ ชี้นั่นชี้นี่โดยไม่สำรวม? การพิจารณาพระพุทธรูปนั้นก็เป็นการฝึกจิตที่ได้ผลดีอยู่แล้วในตัว เพียงแต่เราต้องมองให้เห็นถึงคุณลักษณะของพระพุทธเจ้าที่ปรากฏอยู่ แล้วน้อมเอาคุณสมบัตนั้นมาเป็นคุณสมบัติของเราเอง

เหตุใดพระพุทธเจ้าจึงทรงมองหลุบลงต่ำ? ก็เป็นเพราะว่าทรงมีความสำรวมอินทรีย์ การสำรวมอินทรีย์หมายความว่า เรามีสติตรวจสอบควบคุมอายตนะของเราอยู่ตลอดเวลา เพื่อมิให้เกิดความประมาทอันจะนำไปสู่ความทุกข์ขึ้นมาได้ ทรงนั่งประทับอยู่ในท่าสมาธิ ซึ่งแสดงว่าท่านได้ทรงฝึกฝนตนเองจนเสร็จสมบูรณ์ และทรงเป็นแบบอย่างให้แก่เราในการปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงสถานะเช่นเดียวกับพระองค์ เมื่อเรามองไปที่พระุพุทธรูป เราก็มองเห็นพระกรุณาธิคุณ พระปัญญาธิคุณ และพระบริสุทธิคุณของพระองค์ พระปัญญาธิคุณหมายความถึงปัญญาอันมองเห็นสรรพสิ่งตามที่เป็นจริงๆ โดยปราศจากการปรุงแต่งทั้งปวง เป็นการมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็น “ของว่าง” หรือ “ศูนยตา” สิ่งต่างๆเป็นเช่นนั้นเองตามลักษณะของมัน พระกรุณาธิคุณหมายความถึงพระมหากรุณาที่พระองค์ทรงมี ซึ่งทำให้พระองค์ทรงช่วยเหลือสั่งสอนสรรพสัตว์อย่างไม่เห็นแก่พระวรกาย ส่วนพระบริสุทธิคุณนั้นหมายถึงการที่พระองค์ทรงไกลจากกิเลส เหมือนกับดอกบัวที่บานอยู่เหนือน้ำ แม้ว่าจะเกิดจากโคลนตม แต่โคลนตมนั้นก็ไม่อาจแปดเปื้อนดอกบัวนั้นได้ เปรียบเหมือนกับพระบริสุทธิคุณของพระพุทธเจ้า ที่กิเลสใดๆไม่อาจแผ้วพานได้

เป้าหมายของเราในการฝึกจิต ก็คือให้จิตของเราเป็นเหมือนกับจิตของพระพุทธเจ้า เป็นจิตที่สะอาด สว่าง สงบ เป็นจิตที่เปี่ยมไปด้วยปัญญา ความกรุณา และความบริสุทธิ์ เราเข้าใจความเป็นจริงว่าเป็นศูนยตา เรามีความกรุณาแก่สรรพสัตว์ ไม่แบ่งแยกว่านี่เป็นสัตว์อื่น นี่เป็นตัวเรา ความทุกข์ของสรรพสัตว์ก็คือความทุกข์ของเรา และเราก็มีจิตที่สะอาดบริสุทธิ์ ไกลจากกิเลส เหมือนกับดอกบัวอันใสสะอาดงดงามที่โผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำ

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่อะไรที่ห่างไกลจากชีวิตเราจนเราไม่สามารถทำตามได้ นั่นไม่ใช่ประเด็นของพระพุทธศาสนาแต่ประการใด สาเหตุที่พระพุทธเจ้าทรงลำบากลำบนสั่งสอนสรรพสัตว์มาเป็นเวลากว่าสี่สิบห้าปีนั้น จะไม่มีความหมายอะไรเลย หากสิ่งที่พระองค์มุ่งสอนไม่สามารถปฏิับัติได้จริง

หลวงพี่ให้เราพิจารณาบทบูชาพระพุทธเจ้า ที่ชาวพุทธทุกคนสวดกันเป็นประจำ

นโม ตัสสะ ภควโต อรหโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

คำแปลคือ “ขอนอบน้อมแด่สมเด็จพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ผู้ทรงไกลจากกิเลส ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง” หลวงพี่บอกว่าแท้จริงแล้ว นิกายใหญ่ทั้งสามในพระพุทธศาสนา คือเถรวาท มหายาน วัชรยาน ก็มีอยู่แล้วในบทสวดนี้ การเป็น “พระผู้มีพระภาค” หมายความว่า ทรงจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ ตามแต่จริตของสัตว์นั้นๆ ซึ่งแสดงถึงพระกรุณาธิคุณ ซึ่งเป็นคุณธรรมที่มหายานเน้น ส่วนการเป็น “ผู้ไกลจากกิเลส” ก็หมายถึงการที่ทรงกำจัดกิเลสได้หมดสิ้น พ้นจากทุกข์โดยสิ้นเชิง ซึ่งเป็นประเด็นที่ฝ่ายเถรวาทเน้น ส่วนการเป็น “ผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง” ก็แสดงถึงพระปัญญาธิคุณ อันเป็นเสมือนเพชรที่ตัดการปรุงแต่งทั้งหมดให้ขาดสะบั้นไป ซึ่งเป็นคุณธรรมที่ฝ่ายวัชรยานเน้น ดังนั้นตกลงก็คือว่า แม้บทสวดพื้นฐานบทนี้ ก็ยังมีทั้งคำสอนของเถรวาท มหายาน วัชรยาน ครอบคลุมหมดสิ้น นิกายทั้งสามนั้นแตกต่างกันแต่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก และการแสดงออกที่ต่างกันในการสั่งสอนสรรพสัตว์ที่มีจริตต่างกัน แต่เนื้อแท้แล้วเป็นความจริงหนึ่งเดียวกันหมดสิ้น

ท่านที่สนใจดูภาพกับรายะเอียดอื่นๆของมูลนิธิพันดารา เข้าไปดูได้ที่บล๊อกของกฤษที่ krisadawan.wordpress.com

Filed under: lecture , การฝึกจิต, การพัฒนาตน, พระพุทธศาสนา, มหายาน, มูลนิธิพันดารา, วัชรยาน, อนิล ศากยะ, เถรวาท

Georges Dreyfus to give a talk at Chula

ANNOUNCEMENT

Public Lecture

“SELF AND SUBJECTIVITY: A MIDDLE WAY APPROACH”

by
Georges B. Dreyfus
Jackson Professor of Religion
Williams College, USA

In this talk I will discuss Buddhist theories of consciousness and their relation to views of the self. I will argue that among the many Buddhist views on this topic, the Yogacara tradition offers resources for Buddhist thinkers to elaborate a view of consciousness and the self that treads a middle way between reductionist and Cartesian views of consciousness and the self.

Date and Time: March 20, 2009, 1 – 3 pm
Venue: Room 309, Boromratchakumari Bldg., Faculty of Arts, Chulalongkorn University

Filed under: lecture , Buddhism, self, philosophy, metaphysics, Yogacara, consciousness, mind, Middle Way, Madhyamika, Georges Dreyfus