The Soul of the Robot

One of the most discussed topics at the 5th Asia-Pacific Computing and Philosophy Conference (APCAP 2009) at the University of Tokyo was about the ethics of robots. This is not so surprising given that Japan is one of the leading countries in robot technology and thinking about robots which look like humans and do things that humans can do naturally make it necessary to ponder how these powerful robots can behave ethically. Robotic technology has advanced to such an extent that it is not far fetched any more to start thinking seriously about robots which are capable of making autonomous decisions and even can think on their own. In fact robots have beaten humans in many areas that require thinking, such as chess and doing algorithmic mathematics. We need to be able to anticipate the time when robots can be conscious just like us, capable of using and understanding language. Since they will be much more powerful than we do, thinking, autonomous robots pose a very serious threat to human security. it is possible that even our survival as a species is at stake once the robots are capable of complete independence from human supervision and guidance.

So the main task of the emerging field “robot ethics” is how to design robots which are capable of making ethical decisions and behaving ethically. In order to do that it is necessary to understand fully what really makes an action “ethical” and what principles lie behind ethical behavior. This is not an easy task at all. In the end thinking about robot ethics makes us understand ourselves better. Why are we ethical beings? What kind of mechanism lies behind ethical behavior? How can we teach someone to understand the need for ethics? These questions are important for us as much as for the emerging autonomous and conscious robots, perhaps more.

The conference started with a keynote talk by Hiroshi Ishiguro, who gained worldwide fame through his research on producing lifelike and humanlike robots, which he calls “geminoid.” The word comes from the zodiac gemini, whose constellation resembles a twin. So ‘geminoid’ means something like a smaller twin. Let us look at a picture of Ishiguro and his robotic twin:

Ishiguro also showed this picture during his talk in Tokyo, but I kind of forgot who was the real Ishiguro and who was the geminoid. My guess is that the one on your right is the real professor, but the left one is the geminoid. Ishiguro talked about how he engineered the geminoid. He said that he installed a sense of ‘touch’ to the robot so that if you touch it, it can make some kind of responses. He showed a video of another robot which does not look like a human. Somebody touched the robot on various parts of its body, and it trained its head to look at the source of the touch and even watched up to see who is touching it. The geminoid also has the capability of “talking” (through speaker) and it can make a variety of making facial expressions.

All these bring us to think whether the robot can have a soul. Of course Buddhism does not recognize an eternal soul, but metaphorically we can certainly talk about a being who has a ’soul,’ meaning that it has a mind, thoughts, feelings, emotions. If we can finally have a robot which can really think just like we humans do, then does the robot have a soul in the same way that people say we humans have a soul? By having a soul, I mean the kind of inner representation. I represent to myself, thinking about myself and set myself apart from everything else in the universe. If the robot is fully conscious, it has to be able to do the same in every respect. That is, it must be able to think in terms of the subject and the object. It must be able to represent itself to itself and see that itself is completely different from whatever is outside. In other words, the conscious robot has to have a sense of the ego. It has to be able to refer to itself using the first person pronoun, ‘I.’

But if this is the case, then robots are no different from humans. As humans are capable of becoming released from the bondage of samsara in this very life, so can the fully humanlike robots. If the robot can represent to itself using the first person pronoun, then what this means is that the robot falls under the spell of ignorance (avidya), believing that there is an ‘I’ that is the core of the person in need of great care and protection.

I have said that thinking about thinking robots can provide us with insights on how to understand a human being. If a robot can have consciousness, then consciousness does not require a presence of an eternal soul that animates an organism. Only what is there physically suffices. Buddhism has nothing against that. But then there is the question how we can account for the inner life, the subjective experience that all of us have? This may be something that is not there substantially in the world. It is only our representations to ourselves, leading to our attachment and unchecked belief in the ‘I,’ that gives us a sense of there being a concrete, substantial ‘I’ that look so formidable.

So perhaps this implies that Buddhism would have less against robots than the other religions, especially those that insist that human beings were created in the image of God. However, Buddhism does have its own problem. If robots and humans in the end are not too different, then it must be possible for a human being to be born again as a robot, and vice versa? This question obviously did not make it to the Tokyo conference, but it does merit serious consideration, I think.

Filed under: meditation , consciousness, ethics, mind, philosophy, robot, science, soul, technology

Staying in the Present

One of the teachings given by Nyima Dakpa Rinpoche at the construction ceremony of the Tara Great Stupa in Hua Hin was that we should constantly be at the present moment. The past is already passed. We can’t bring the past back. The future does not yet happen. So if we keep on thinking about either the past or the future, then we are actually living in a dreamworld. Only the present is real. It is only in the present, the ‘now,’ that we are totally alive and that we are capable of doing anything. It is only in the present moment that we do exist, that we can make any changes, any transformations.

This is a simple yet profound teaching. We need to ponder what it means to say that only the present is real. We may begin by considering the past and the future first. Beings that are wandering in samsara do not live in the present. They are compelled by their past, by their worries, by habitual tendencies that cause them to perceive things in ways that are conditioned by their traces of karma. For example, we have a tendency to get angry when things do not go the way we want. Perhaps we get stuck in a traffic jam and we get annoyed and angry. We become angry because we are conditioned by our habits of wanting to satisfy ourselves and then when what we want does not come fast enough, we get frustrated, angry.

The karmic traces work at a very deep level, and most of us are unaware of it. We believe that we have an “ego” — our own selves — our “I’s”, that need to be taken care of and satisfied. This trace goes back a very long way. We long for satisfying this “I” and when we do not get it, the “I” gets frustrated, bringing about suffering. But when it is satisfied, the “I” does not stop there. It then longs for another thing, and another, and another, and so on without end. That is why beings wander about in the life cycle of birth and death. In fact the life cycle or samsara is nothing but the projections of our own minds which is conditioned by past action or karmas.

Likewise, when we think about the future, we are really thinking of what does not exist. We make plans and when the plan is not realized, we also gets frustrated. Some may be so obsessed with future plans that they become neurotic, losing touch with the real world. Rinpoche said that those who habitually think about the future include those want to procrastinate because they fall under the spell of their egos which want things to remain the way they are. Since dharma practice has a direct effect on the ego, the ego does not want us to do that. So it keeps telling us of all sorts of excuses so that we don’t start practicing. The ways of the ego are so wily.

So what do we do? We remain focused in the present all the times. At least that is the goal. By doing this we do not follow any thoughts and lose ourselves in those thoughts. In fact those who stay in the past or the future are those who lose themselves in their thoughts. They are being led around by their own thoughts, which they believe to be really meaningful and tangible. But thoughts are only thoughts. They are fabrications created by the ego to “make sense” of the world. The problem is that by “making sense” one ironically loses sense of the real reality, which just cannot be said of through words.

Which comes to another of Rinpoche’s teachings that day. One should learn how to say it without actually saying it. This sounds paradoxical, but Rinpoche asked us to ponder its meaning. This is a way of practicing the Dharma itself.

Filed under: meditation , future, karma, Nagarjuna, past, present, samsara, Tara Great Stupa, time

ปรับแต่งเสียงของสมาธิ

ทีนี้อาจเกิดขึ้นได้ว่าเราปฏิบัติสมาธิมากเกินไป เราพยายามมากไปหรือเพ่งนานมากไป จิตอาจจะขุ่นมัวด้วยแรงปฏิกิริยาอันเกิดจากความตึงเครียด และเราอาจพบว่าเราเองตกลงไปสู่ความง่วงงุน ความหลง หรือความเซื่องซึม หากเราพบความขุ่นมัวเช่นนี้ เราก็ควรจะพยายามพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า “ปัญญาญาณอันแยกแยะ” เราถอยกลับไปที่จุดตั้งต้นแล้วก็เริ่มใหม่ ตรวจสอบจิต จิตอยู่ข้างในหรือข้างนอก? หากอยู่ข้างในจิตนั้นคืออะไร? จิตมีขนาด รูปร่าง สี ตำแหน่งหรือไม่? ขอให้เราเตือนตัวเองเกี่ยวกับธรรมชาติอันแท้จริงของจิต การทำเช่นนี้จะขับไล่ความขุ่นมัวไปได้

อีกทางหนึ่ง หากเราใช้การวิเคราะห์หรือการแยกแยะมากเกินไป จนทำให้จิตผูกติดอยู่กับญาณทัศนะอันส่องแสงเจิดจ้า จิตก็จะมีปฏิกิริยาด้วยการกระจัดกระจายฟุ้งซ่าน จิตจะไม่อยู่ในสมาธิแต่จะกระสับกระส่ายไปมา ในขั้นตอนแรกๆของการปฏิบัติการฟุ้งซ่านนี้จะหยาบมาก แต่ในขณะนี้จิตเพียงแค่ไม่ยอมอยู่นิ่งและไม่ยอมอยู่ในสถานะของสมาธิ เนื่องจากว่าเราใช้การวิเคราะห์ด้วยเหตุผลมากจนเกินไป

วิธีที่จะหลีกเลี่ยงความผิดพลาดทั้งสองประการนี้ก็คือทำทุกอย่างให้ง่ายๆสบายๆ เข้าสู่สมาธิและดำรงอยู่อย่างนั้นด้วยความชำนาญและความเรียบง่าย ให้เรารักษาสมดุลเอาไว้ อย่ากดให้มากเกินไป ตัวอย่างเช่นหากเรากำลังใส่ก้อนหินเข้าไปในลัง เราไม่สามารถทำได้ดีหากโยนก้อนหินเข้าไปจากระยะไกล เมื่อเราฟั่นด้ายให้เป็นเชือก หากเราฟั่นไม่ดีไม่ทำให้เหนียวแน่น เชือกก็จะหลุดกระจายออกมา ฉันใดก็ฉันนั้นการปฏิบัติสมาธิของเราก็ควรทำไปด้วยความสม่ำเสมอที่พอดี

มีพระสูตรที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับพระสาวกของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ารูปหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นนักดนตรีมาก่อนที่จะมาบวช พระภิกษุรูปนี้มีปัญหากับการทำสมาธิ บางครั้งก็ไปได้ดี แต่บางครั้งก็พบว่าตนเองเฉื่อยชากับง่วงงุน แต่บางครั้งจิตของท่านก็ซัดส่ายฟุ้งซ่านไปมา เมื่อท่านพยายามแก้ปัญหาด้วยการท่องมนตรา จิตของท่านก็แล่นเตลิดเปิดเปิงบังคับไม่ได้ ท่านจึงไปหาพระพุทธเจ้าแล้วทูลถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ พระพุทธเจ้าตรัสถามว่า “เมื่อท่านยังเป็นนักดนตรีขณะเมื่อยังเป็นฆราวาสอยู่นั้น ท่านขึงสายเครื่องดนตรีตึงเกินไปหรือไม่?” พระภิกษุรูปนี้ก็ตอบว่า “ไม่ พระเจ้าข้า หากข้าพระองค์ทำเช่นนั้นก็จะไม่สามารถเล่นได้”

พระพุทธเจ้าก็ตรัสถามอีกว่า “แล้วท่านทำอย่างไร?” พระภิกษุก็ทูลตอบว่า “ข้าพระองค์ขึงสายไม่ให้ตึงไปหรือหย่อนไป แต่ให้พอดี” พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า “ให้ท่านขึงสายสมาธิของท่านให้พอดีเช่นเดียวกัน” พระภิกษุรูปนั้นก็ปฏิบัติตามที่พระพุทธเจ้าทรงแนะนำ และไม่นานท่านก็สำเร็จเป็นพระอรหันต์

เนื้อหาของพระสูตรนี้ก็คือว่า แม้ในขณะที่เรากำลังปฏิบัติสมาธิขั้นสูง เราก็ต้องรักษาสมดุลย์หรือความพอดีเอาไว้ในการปฏิบัติทั้งสมถและวิปัสสนาภาวนา เมื่อทั้งสองนี้ปฏิบัติร่วมกันอย่างเท่าๆกันโดยไม่มีการแบ่งแยก เราก็จะพ้นจากการสูญเสียสมาธิ การตกต่ำหรือการหลุดออกนอกเส้นทางที่อาจเกิดขึ้นได้ หากเรามีอย่างใดอย่างหนึ่งมาจนเกินไป ผลที่ได้ก็จะไม่ใช่พระสัมมาสัมโพธิญาณ แต่เราจะเข้าสู่อรูปฌานอย่างใดอย่างหนึ่งในสี่ประการ ซึ่งเราจะพูดเรื่องนี้กันต่อไป สรุปก็คือสิ่งที่เราจะหวังได้มากที่สุดจากความเพียรของเราแม้ว่าเราจะคิดว่าเรากำลังปฏิบัติสมาธิภาวนาพิจารณาศูนยตาอยู่ก็ตาม ก็คืออรูปฌานทั้งสี่นี้ หาใช่พระพุทธภาวะไม่

ตัวอย่างเช่น หากเราใช้วิปัสสนามากเกินไป ไม่ว่าญาณทัศนะของเราจะลึกซึ้งปานใด สิ่งที่เราจะได้อย่างมากที่สุดก็คือการดำรงอยู่ในอรูปภูมิหนึ่งในสี่ภูมินี้ ในอรูปภูมิผู้ที่อาศัยในนั้น (เรียกว่าพระพรหม) ปฏิบัติสมาธิอยู่กับลักษณะใดลักษณะหนึ่งของการไม่มีรูป เช่น “ไม่มีอะไรเลย” สภาวะเช่นนี้เรียกได้อย่างถูกต้องว่า “การหลุดออกนอกเส้นทาง” หรือ “การตกต่ำ” เพราะว่าการปฏิบัติของเรากำลังพาเราออกจากเป้าหมายอันได้แก่การหลุดพ้นจากสังสารวัฏแล้วพาเข้าไปสู่ประสบการณ์เหล่านี้ ซึ่งไม่ว่าจะสูงส่งเพียงใดแต่ก็ไม่ใช่เป้าหมายที่เราแสวงหา ดังนั้นการตระหนักเกี่ยวกับการออกนอกเส้นทางเหล่านี้ ตลอดจนรู้ถึสาเหตุและจะหลีกเลี่ยงอย่างไร จึงเป็นสิ่งสำคัญมาก

เมื่อเราถอนออกจากสมาธิและกลับมาใช้ชีวิตตามปกติประจำวัน เราก็ไม่ควรปล่อยให้จิตซัดส่ายไปมากับตกอยู่ใต้อำนาจความหลงอีกต่อไป แต่เราควรจะมีสติกับสัมปชัญญะ รู้ตัวทั่วอยู่กับสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับจิต พร้อมกับสิ่งที่จำเป็นในการรักษาสถานะของสมาธิที่ดีที่สุดเอาไว้ เมื่อเราใช้ชีวิตตามปกติเราก็มีสติอยู่เสมอ ประพฤติตัวให้ดีที่สุดที่เราจะทำได้เพื่อบรรลุเป้าหมายอันได้แก่ประโยชน์สูงสุดของสรรพสัตว์

– จาก การเห็นทางธรรมสามระดับ ของเตชุง ริมโปเช

Filed under: meditation , พระพุทธศาสนา, วิปัสสนา, สมถะ, สมาธิ, เตชุง ริมโปเช, meditation, shamatha, tuning, vipassana

แลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ

การปฏิบัติสำคัญอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนามหายาน ได้แก่การปฏิบัติ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับผู้อื่น” หรือกับสัตว์โลกอื่นๆ ซึ่งเรียกในภาษาทิเบตว่า “ตงเล็น” (tong len) เราได้เคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปบ้างแล้วในโพสก่อนหน้า หลักการก็คือว่า เรารับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกมาไว้ที่ตัวเรา แล้วแผ่ความสุขกับบุญกุศลของราทั้งหมดไปให้แก่สัตว์โลก

ในการสนทนาธรรมเมื่อวันเสาร์ที่ 30 ที่ผ่านมา มีผู้ตั้งคำถามขึ้นมาว่า “ถ้าเราจะเอาความสุขของเราไปให้สัตว์อื่น แล้วเรามีความสุขนั้นจริงๆหรือเปล่า?” คำถามนี้เป็นคำถามดีมากๆ และช่วยให้เรากระจ่างแจ้งมากขึ้นเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมอันสำคัญยิ่งนี้

หัวใจของการปฏิบัติ “ความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่น” กับ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็คือว่า เรามุ่งภาวนาให้เกิดโพธิจิตขึ้นในจิตใจ โพธิจิตได้แก่จิตที่มุ่งมั่นปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะบรรลุธรรมเป็นพระพุทธเจ้า เพื่อประโยชน์สูงสุดของสรรพสัตว์ทั้งปวง เหตุที่เราตั้งจิตเช่นนี้ก็เพราะว่า มีแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้นที่สามารถช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์จากสังสารวัฏได้ ด้วยการจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ตามแต่จริตของสัตว์นั้นๆ และการทอดทิ้งสรรพสัตว์เอาตัวรอดแต่ผู้เดียวไม่ใช่เป้าหมายของการปฏิบัติธรรมที่สูงสุด แนวทางในการปฏิบัติเพื่อให้เกิดโพธิจิตขึ้นมาในจิตใจอย่างแท้จริง ไม่เสแสร้ง ก็คือการปฏิบัติเกี่ยวกับความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ และการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆนี้เอง

ในที่นี้ผมจะพูดเฉพาะเรื่องการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ หัวใจของการปฏิบัตินี้อยู่ที่ว่า ในระหว่างที่เราทำสมาธิ เราตั้งจิตมั่นว่าจะรับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเรา และแผ่ความสุข แผ่บุญบารมี บุญกุศลของเราทั้งหมดให้แก่สัตว์โลก เราทำเช่นนี้ก็เพราะเราปรารถนาที่จะให้สัตว์โลกทั้งหลายมีความสุขและพ้นจากทุกข์ และที่สำคัญก็คือเป็นการชำระล้างกำจัดความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนหรืออัตตาของเราเองด้วย

ทีนี้กลับมาที่คำถาม เราตั้งใจจะให้สัตว์โลกประสบกับความสุขสูงสุดเช่นเดียวกับเรา คือเราแผ่กระจายความสุขออกไปจากตัวเรา เหมือนกับเราเปล่งแสงแห่งความสุขแผ่ซ่านไปยังสรรพสัตว์ ที่เมื่อสัตว์ใดได้รับแสงนี้แล้ว ก็จะมีความสุขอย่างสูงสุด แต่คำถามก็คือว่า เรามีความสุขนั้นหรือเปล่า?

คำตอบก็คือว่า มีแน่นอน เพราะในประการแรกจิตใจของเราเป็นสิ่งแปลกประหลาดยิ่ง พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตใจ “ใจเป็นหัวหน้า ทุกอย่างสำเร็จด้วยใจ” ดังที่กล่าวไว้ในพระธรรมบท ดังนั้นเมื่อเราตั้งจิตอย่างจริงใจให้สรรพสัตว์ทั้งหลายมีความสุข สรรพสัตว์ก็จะมีความสุขจริงๆ

ประการที่สอง ในขณะที่เรากำลังปฏิบัติอยู่นั้น เราไม่ได้มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเราเอง นี่เป็นเรื่องสำคัญมากของการปฏิบัติแบบนี้ คือว่าเราไม่ได้มองออกไปจากมุมมองอันได้แก่ตัวตนของเรา ที่เราเคยมองแบบนี้มาตลอด ซึ่งก็เป็นเหตุให้เรายังมัวเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏเช่นนี้ เราไม่ได้มองออกจากตัวตนของเรา แต่เรามองออกจากมุมมองของสรรพสัตว์อื่นๆทั้งหมด นี่เป็นเคล็ดลับสำคัญของการปฏิบัติแบบนี้ เหตุที่การปฏิบัตินี้ได้ชื่อว่า “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เราไม่มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเรา แต่เรามองจากมุมมองของผู้อื่น

การทำเช่นนี้ฟังดูเหมือนง่ายๆ แต่ของง่ายๆนี้แหละที่เราไม่ยอมทำกัน จนทำให้เราต้องทนทุกข์อยู่ในสังสารวัฏ รวมทั้งสัตว์โลกอื่นๆด้วย การมองออกจากมุมมองของผู้อื่นก็คือการมองว่า ตัวเรานั้นเองก็คือผู้อื่น เราจะเกิดความรู้สึกนี้ได้ง่ายกับคนที่เรารักมากๆเช่นลูก พ่อแม่จะมีความสุขเมื่อเห็นลูกมีความสุข เมื่อได้ให้อะไรแก่ลูกและลูกมีความสุข พ่อแม่ก็มีความสุขแล้ว เราก็ขยายความรู้สึกนี้ออกไปให้แก่สัตว์โลกทั้งหมด เหมือนกับว่าสัตว์โลกทั้งหมดเป็นลูกของเราเอง

การที่เราพ่อแม่มีความสุขได้เมื่อเห็นลูกมีความสุขก็เพราะว่า พ่อแม่ไม่แยกตัวเองออกจากลูก คงไม่มีพ่อแม่คนไหนทำเช่นนี้เพราะนั่นแปลว่าไม่รักลูกเท่าใด รักตัวเองมากกว่า เป้าหมายของการปฏิบัติได้แก่การทำให้ความรู้สึกรักตัวเอง เห็นแก่ตัวเองนี้เบาบางลง จนหมดไปในที่สุด

และนี่ก็คือคำตอบว่า ทำไมเราจึงมีความสุขมากมายไม่จบสิ้นให้แก่สัตว์โลก ก็เพราะว่าสัตว์โลกมีมากมายไม่จบสิ้น และแต่ละคนก็มีความสุขสูงสุดทั้งนั้นด้วยความตั้งใจจริงของเรา ไม่ใช่ว่าเรามีความสุขอยู่แล้วปริมาณหนึ่ง แล้วไปแจกให้แก่สัตว์โลก คนทั่วไปที่ยังไม่ปฏิบัติหรือเพิ่งเริ่มปฏิบัติอาจคิดเช่นนี้ แต่ความจริงก็คือว่า เรามองออกมาจากมุมมองภายในของสัตว์โลกแต่ละคน แต่ละคน ซึงเมื่อแต่ละคนมีความสุขสูงสุด เราก็ย่อมมีความสุขสูงสุดไปด้วย เพราะเรานั้นแหละคือสัตว์โลกนั่นเอง

Filed under: meditation , พระพุทธศาสนา, มหายาน, Bodhisattva, ego, exchanging oneself and others, Mahayana, meditation, practice, sameness of self and others, self, tonglen

The Zen Mind

This is a very good video introduction of Zen and of Buddhist thought in general. I like the part saying that the white cloud and the blue mountain exists “dependently” on each other without one being “dependent” on each other. This is a nice way of putting the Middle Way teaching:

Filed under: meditation , blue mountain, Buddhism, Dao, meditation, mind, nature, religion, white cloud, Zen

Watching a Candle

This morning during the Full Moon Retreat at Khadiravana Center in Hua Hin, I had some time to do meditation by myself. While the others were having their “Chi Gong” exercises, I sat in front of the alter and silently watched a candle that was burning in front of the Buddhas.

This is a very good way of doing the “calm abiding” meditation. For those of you who are rather serious practitioners, calm abiding is a precursor, and I would say a necessary condition, to insight meditation. In Pali the former is called “Samatha” and the latter “Vipassana” (In Sanskrit these are “Shamatha” and “Vipasyana”.)

Calm abiding is important because without having a very keenly focused mind, no real insight is possible. And without the insight, no liberation is possible. When I watched the candle, I kept repeating to myself “candle, candle, candle” (in fact I said to myself in Thai, but that’s not too important). The idea is to keep the mind focused on the candle without actually thinking anything. Whenever a thought arises, I just let it pass away without bothering too much. This takes some practice. But I am telling you what I am actually doing.

So I sat cross legged around 1.5 or 2 meters away from the burning candle, and the line of sight was quite parallel to the ground, so I did not have to look down or up much. The idea is to look straight ahead at your focus object, so the object should be about the same height from the ground as your eyes are. Then watch the candle without blinking. The idea is not to bother about blinking. The idea of having to blink does not enter your mind. But of course people blink, so when you blink just let it blink and then carry on the focusing.

During the meditation I thought of a teaching by Pakchok Rinpoche who was teaching about this topic last year. When you meditation, be like an eagle who is keeping a very intense, watchful eye over the terrain looking for preys. My metaphor is a cat who is intensely watching its prey and carefully, very silently, stalking it. The cat (or the eagle) does not think about whether it will blink or not. In fact if it blinks, chances are that the potential prey might fly away. So the cat keeps very silent, very still, moving very, very carefully. The mind is deeply single-pointed. Not one moment of scattering. This is what we should aim for in meditation.

At first it might not be practicable to maintain this single pointedness for a long time. It would be good if you can maintain this state for a few minutes. Then with more skill you can prolong this state and move on to insight meditation.

Filed under: meditation , calm abiding, calmness, candle, gap between thoughts, meditation, samatha, shamatha, silence, single-pointedness, vipassana, vipasyana, watching

Meditation on Love and Compassion

Kunga Sangbo Rinpoche came to the Foundation House on Ladprao Road yesterday evening to give a talk on “Meditation on Love and Compassion”. But before that he asked everybody who attended to try to get rid of their anger for a specific period of time. He said that he was very concerned with people’s getting angry because that’s a sure way of destroying all the positive merits one has accumulated through the eons. He asked each of us to give him a promise not to get angry for one month, one year, or for the rest of our lives. Well, I did give him a kind of promise for the rest of my life, but it is certainly likely that there will be some time I will get angry. If this happens, he suggested that we pray the one-hundred syllable mantra of Vajrasattva to purify the negative karma.

Then he went on to the main teaching on love and compassion. He said that since our parents are so kind to us, we feel naturally inclined to love them and to care for them. In fact it is our duties to care for them in return for their infinite love that resulted in our having this bodily form at the present moment, form which alone enables us to attain Enlightenment. Then he asked us to consider the other sentient beings. Since samsara is does not have any beginning, there will be times where any random sentient being was our mother (or father, or … ) sometime in the past. So any sentient being used to be our mother before. Thus, since we need to take care of our mother in this life, we also need to take care of that sentient being who used to be our mother too. And since every being used to be our mother, we then need to take care of *all* beings. This is called the universal attitude, or bodhicitta.

So toward the end he gave us a teaching on how to do the meditation. First we recite the prayer for taking the Teacher and the Triple Gems for refuge. Then we take up the correct posture for meditating (sitting cross-legged, straight back, and so on). Then we visualize our father and mother very vividly. We fully appreciate their love and kindness toward us. We hold them very clearly in front of us. We are fully aware of our need to pay them back with gratitude. Then we expand the attitude to all the sentient beings who used to be our parents in the past too.

Kunga Sangbo Rinpoche returning katak to Kris.

Filed under: meditation , bodhicitta, Buddhism, compassion, Kunga Sangbo, love, meditation

หาจิต

พระอาจารย์รูปหนึ่งมีศิษย์สามรูปมาขอร้องให้สอนเกี่ยวกับธรรมชาติของจิต พระอาจารย์จึงบอกศิษย์ทั้งสามให้ไปค้างคืนในห้องคนละห้อง พระอาจารย์บอกให้ศิษย์ค้นหาจิตตนเอง แล้วกลับมาบอกในตอนเช้าว่าจิตเป็นอย่างไร

เช้าวันรุ่งขึ้นมีศิษย์สองรูปมาหาอาจารย์ก่อนคนที่สาม คนแรกกล่าวว่า “จิตมีสีขาว” คนที่สองบอกว่า “ไม่ใช่ จิตมีสีดำ” คนที่สามเข้ามาในห้อง ร้องไห้และกล่าวว่า “พระอาจารย์ครับ ผมไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ผมพยายามหาว่าจิตทำงานอย่างไร แต่ไม่พบเลย เพื่อนๆทั้งสองโชคดีกว่าผมมากที่บอกได้ว่าจิตเป็นอย่างไรบ้าง แต่ผมโชคไม่ดีเอาเลย ผมไม่สามารถหาได้ว่าจิตอยู่ที่ไหนหรือทำงานได้อย่างไร”

พระอาจารย์กล่าวแก่ศิษย์คนนี้ว่า “ใช่แล้ว สองรูปแรกนี้พูดปด เธอทำได้ดีแล้ว จิตเป็นอะไรที่แม้แต่พระพุทธเจ้าเองก็ยังหาไม่พบ” หลังจากนั้น ศิษย์รูปที่สามนี้ก็ได้เป็นพระอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อีกรูปหนึ่ง

Filed under: meditation , ค้นหา, จิต, meditation

Look for a gap

One technique in meditation that the masters usually tell their students is to look for a gap between two thoughts inside the meditator’s mind. When you meditate, observe your thought at the moment. Look precisely at the point where the thought ends. Then there is a small gap, which might be just an instant, before the new thought begins. My metaphor is usually the stick shift transmission. When you move from, say, gear two to gear three, there is a gap when the transmission is not engaged at all. That’s the gap. It is the period where the mind is “in neutral” so to speak. The mind is not thinking about anything. It is the pure, natural mind.

And this is the goal of shamatha meditation or “calm abiding”. You practice so that the mind become more and more familiar with the state where it is not engaged with anything. Just the mind resting on itself, staying as it naturally is.

So when you found the gap, stay focused on it. Don’t force it; otherwise the gap will fly away and there will be more and more confusing thoughts. Don’t relax it too much either. You could fall asleep.

Filed under: meditation , calm abiding, car, clarity, driving, engage, gap, meditation, neutral, peace, shamatha, transmission

Buddha, God, and Emptiness

During the symposium on Buddhism in German philosophy and literature, there was a lively discussion on how to compare Buddhism and Christianity on the topic of God and ultimate reality. There was a question from the audience whether the difference between Buddhism as a non-theistic and Christianity as a theistic religion would be a significant matter in an attempt to compare the two. In short, whether the fact that Buddhism is a non-theistic religion would make it inadequate in some way to answer the people’s needs.

This is an age-old matter. The talk started out with the comparison between the two religions on meditation. There is meditation in Christianity too, and it was kind of marginalized as a result of the movement toward rationality in the modern age. Thus meditation came to be regarded as some kind of mysticism. But it was there in the Christian tradition. So the question was posed whether the difference between Buddhism and Christianity on the existence of God would make any differences in meditative experiences. Christians presumably meditate on God and the purpose of the meditation is to get closer to God, but if there is no God in Buddhism, what do the Buddhist meditators meditate on?

For Buddhists this question sounds quite strange, because there are so many things one can meditate on, and there is no restriction that one has to meditate on God only. God does not have a monopoly when it comes to meditative object. In any case, I said during the talk that one way to find a common ground between the two religions is that, instead of looking at God as the creator, one might look at God rather as the Ultimate Reality, one whom the meditator tries to get closer to. If God is identified with this Ultimate Reality, then He would have a lot of affinity with Buddhism, because in Buddhism meditation the goal is also to get closer to Ultimate Reality, to become one with it, in effect.

This Ultimate Reality is known in some traditions of Buddhism as Emptiness. This is the ultimate nature of all reality; it is the real nature of everything. Thus God can be identified with Emptiness, and since Emptiness is just another word for Nirvana, God and Nirvana are in fact one and the same. The goal of the Christian is to become “one” with God, and the goal of the Buddhist is to realize Nirvana, which in other words is to become “one” with it too.

I also said that the perceptible world, according to the Buddhists, has no beginning nor end. The world has existed “since beginningless time,” as Buddhists are wont to say, and it will continue to exist so long as there are causes and conditions for it. Thus there is no creator God, but there is the God that is to be identified with this beginningless world. What both share in common is that they are eternal. God always IS, and reality, Emptiness, whatever it is called, always IS also.

The problem, of course, is that Christians do not accept this picture. Since to say of God that He is identified with the world is to destroy the distinction between the creator and his creation, and if there is no definite future, then no eschatology is possible. No dramatic story of Jesus coming down and give the final judgment.

The Buddhists have no idea whatsoever of eschatology. This only makes sense in the theistic setting and in the context of putting everything under a dramatic plot or a narrative. For the Buddhist future is an illusion created by the deceived mind, and there is no metanarrative that informs every event in the universe. Your future depends on what you do at this moment. You might be born as a god in heaven if you acquire some positive merits, or you go to hell. This is entirely up to your choosing. But there is no such story for the world as such. No, the world is definitely not going to be any particular way according to some preordained plan. The world is just there, and what it is like is up to the people inside it who do their various actions.

One way to understand what I am saying here is this. It is accepted that God creates Himself (sui generis), so isn’t there a problem here about the created and the creator? So why don’t we look at everything as God? God creates the world when we look at Him in one way, but in another way God does create Himself, and He does this continually.

I know I am encroaching upon Christian theology, a topic which I claim no expertise whatsoever. My aim here is only to find a common ground between Buddhism and Christianity and other monotheistic religions. This picture would be quite compatible with Buddhism, just change the word ‘God’ to ‘Emptiness’ according to the Madhyamika, or ‘Ultimate Reality’ according to the Abhidhamma, or the ‘Mind’ according to the Yogacara.

I also know that this picture is pantheistic, and thus unacceptable as a Christian doctrine. But that is not my problem. So Christian theologians would have to find their own solution if they do not want to go the pantheistic route. If the goal of the meditation is to enter the state of union with God, how is that going to be possible if there is this unbridgeable gulf between the creator and what is created?

Filed under: meditation , Buddhism, Christianity, emptiness, eschatology, meditation, religion, samsara, theology