Mantra of Avalokiteshvara

It’s a cool Saturday morning here in Nonthaburi where I live. I would like now to present a chant of the long mantra of Avalokiteshvara, the Bodhisattva of Compassion. Here is the whole text of the chant in Sanskrit:

Namo ratnatryaye namah aryajnana sagar vairocana vyuharajaya tathagatayah arhate samyaksambuddhayah;
namah sarva tathagatebhyah arhatebhyah samyaksambuddhebhyah;
namah arya avaoliketshvaraya bodhisattvayah mahasattvayah mahakarunikakayah;
tadyatha: om dhara dhara dhiri dhiri dhuru dhuru itiye vitiye cale cale pracale pracale kusume kusumvaraye ili mili cetam jvalam apnaye svaha.

The text is chanted in the style of Chinese music. May all sentient beings attain the status of Avalokiteshvara, one who is full of great compassion!

 

Filed under: chant , Avalokiteshvara, Bodhisattva, chant, compassion, mantra, music, prayer

How Do You Know Someone has Attained Nirvana?

This is a really big question, something that I think has persisted in the minds of Buddhists, both in the East and the West. The goal of the teaching is of course nirvana, and we are instructed to get teachings from those who have realized them. But how do we know? How can we tell whether those who are giving us the teachings and explanations of the Words of the Buddha have actually internalized them and made them part of their lives?

There is a story (and just as almost everything I know, this one is also from Deshung Rinpoche). A very learned monk was on his way to receive an honorary position at a temple. He was deeply read in all the sutras and could expound the teachings really well. However, he had not fully realized the teachings; that is, he had not become identical with the subject matter of what he was teaching. While he was traveling he met a poor peasant, and, out of kindness, he gave the peasant a tidbit of the Buddha’s teaching and told him always to keep it in mind and to practice it well. Then he left the peasant and continued his journey. He got to the temple which was his destination and stayed there as a respected abbot for many, many years. Meanwhile the poor peasant became deeply faithful in the teaching he got from the learned monk and became a monk himself.

Years passed. One day while he was at the temple the monk who used to be the poor peasant whom he had taught for a short while came to see him. From the look and the understandings shown through the outlook of the visiting monk, the learned abbot knew that he had really attained the Goal. He became surprised when he learned that the visiting monk was in fact the poor peasant whom he had given a short teaching while he was on the way to accept the position here. The learned monk said to himself, “I had studied all the texts. I had memorized a huge amount of the Buddha’s teachings and had taught countless number of students. Yet I had not attained the result myself. This monk who got just a short teaching from me instead had achieved it.”

So he became really subdued and asked the visiting monk for a teaching. Thus the teacher became student and vice versa. The visiting monk told him to be mindful and to practice the teaching well with no distractions. The learned abbot then followed that instruction and finally obtained Realization.

The message of the story is that it does not quite matter whom you get the teachings from. You could even get teachings from a radio or, in today’s age, from the Net, but if it is a genuine teaching and if you are persistent in practicing it, you will eventually be Realized. The point is not the actual identity of your teacher. The point is that you have unwavering faith in the teaching and in your belief that you are getting the teaching from an Enlightened One. What really matters is your mind.

So how does this story answer the topical question of this post? Maybe the story is not directly to the point. But perhaps that is the point. Sometimes we don’t really need to know that the one we are studying with is Realized or not. That would distract us from really practicing and being really mindful. It does not quite matter whether our flesh and blood teacher is Realized or not, that is in fact a matter for the teacher himself or herself to practice on his or her own. But for us students we need to look inside our own minds and practice from the insides of our hearts.

Filed under: Buddhism , attainment, Bodhisattva, Buddha, Buddhism, Deshung Rinpoche, freedom, liberation, nibbana, Nirvana

แลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ

การปฏิบัติสำคัญอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนามหายาน ได้แก่การปฏิบัติ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับผู้อื่น” หรือกับสัตว์โลกอื่นๆ ซึ่งเรียกในภาษาทิเบตว่า “ตงเล็น” (tong len) เราได้เคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปบ้างแล้วในโพสก่อนหน้า หลักการก็คือว่า เรารับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกมาไว้ที่ตัวเรา แล้วแผ่ความสุขกับบุญกุศลของราทั้งหมดไปให้แก่สัตว์โลก

ในการสนทนาธรรมเมื่อวันเสาร์ที่ 30 ที่ผ่านมา มีผู้ตั้งคำถามขึ้นมาว่า “ถ้าเราจะเอาความสุขของเราไปให้สัตว์อื่น แล้วเรามีความสุขนั้นจริงๆหรือเปล่า?” คำถามนี้เป็นคำถามดีมากๆ และช่วยให้เรากระจ่างแจ้งมากขึ้นเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมอันสำคัญยิ่งนี้

หัวใจของการปฏิบัติ “ความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่น” กับ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็คือว่า เรามุ่งภาวนาให้เกิดโพธิจิตขึ้นในจิตใจ โพธิจิตได้แก่จิตที่มุ่งมั่นปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะบรรลุธรรมเป็นพระพุทธเจ้า เพื่อประโยชน์สูงสุดของสรรพสัตว์ทั้งปวง เหตุที่เราตั้งจิตเช่นนี้ก็เพราะว่า มีแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้นที่สามารถช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์จากสังสารวัฏได้ ด้วยการจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ตามแต่จริตของสัตว์นั้นๆ และการทอดทิ้งสรรพสัตว์เอาตัวรอดแต่ผู้เดียวไม่ใช่เป้าหมายของการปฏิบัติธรรมที่สูงสุด แนวทางในการปฏิบัติเพื่อให้เกิดโพธิจิตขึ้นมาในจิตใจอย่างแท้จริง ไม่เสแสร้ง ก็คือการปฏิบัติเกี่ยวกับความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ และการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆนี้เอง

ในที่นี้ผมจะพูดเฉพาะเรื่องการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ หัวใจของการปฏิบัตินี้อยู่ที่ว่า ในระหว่างที่เราทำสมาธิ เราตั้งจิตมั่นว่าจะรับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเรา และแผ่ความสุข แผ่บุญบารมี บุญกุศลของเราทั้งหมดให้แก่สัตว์โลก เราทำเช่นนี้ก็เพราะเราปรารถนาที่จะให้สัตว์โลกทั้งหลายมีความสุขและพ้นจากทุกข์ และที่สำคัญก็คือเป็นการชำระล้างกำจัดความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนหรืออัตตาของเราเองด้วย

ทีนี้กลับมาที่คำถาม เราตั้งใจจะให้สัตว์โลกประสบกับความสุขสูงสุดเช่นเดียวกับเรา คือเราแผ่กระจายความสุขออกไปจากตัวเรา เหมือนกับเราเปล่งแสงแห่งความสุขแผ่ซ่านไปยังสรรพสัตว์ ที่เมื่อสัตว์ใดได้รับแสงนี้แล้ว ก็จะมีความสุขอย่างสูงสุด แต่คำถามก็คือว่า เรามีความสุขนั้นหรือเปล่า?

คำตอบก็คือว่า มีแน่นอน เพราะในประการแรกจิตใจของเราเป็นสิ่งแปลกประหลาดยิ่ง พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตใจ “ใจเป็นหัวหน้า ทุกอย่างสำเร็จด้วยใจ” ดังที่กล่าวไว้ในพระธรรมบท ดังนั้นเมื่อเราตั้งจิตอย่างจริงใจให้สรรพสัตว์ทั้งหลายมีความสุข สรรพสัตว์ก็จะมีความสุขจริงๆ

ประการที่สอง ในขณะที่เรากำลังปฏิบัติอยู่นั้น เราไม่ได้มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเราเอง นี่เป็นเรื่องสำคัญมากของการปฏิบัติแบบนี้ คือว่าเราไม่ได้มองออกไปจากมุมมองอันได้แก่ตัวตนของเรา ที่เราเคยมองแบบนี้มาตลอด ซึ่งก็เป็นเหตุให้เรายังมัวเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏเช่นนี้ เราไม่ได้มองออกจากตัวตนของเรา แต่เรามองออกจากมุมมองของสรรพสัตว์อื่นๆทั้งหมด นี่เป็นเคล็ดลับสำคัญของการปฏิบัติแบบนี้ เหตุที่การปฏิบัตินี้ได้ชื่อว่า “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เราไม่มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเรา แต่เรามองจากมุมมองของผู้อื่น

การทำเช่นนี้ฟังดูเหมือนง่ายๆ แต่ของง่ายๆนี้แหละที่เราไม่ยอมทำกัน จนทำให้เราต้องทนทุกข์อยู่ในสังสารวัฏ รวมทั้งสัตว์โลกอื่นๆด้วย การมองออกจากมุมมองของผู้อื่นก็คือการมองว่า ตัวเรานั้นเองก็คือผู้อื่น เราจะเกิดความรู้สึกนี้ได้ง่ายกับคนที่เรารักมากๆเช่นลูก พ่อแม่จะมีความสุขเมื่อเห็นลูกมีความสุข เมื่อได้ให้อะไรแก่ลูกและลูกมีความสุข พ่อแม่ก็มีความสุขแล้ว เราก็ขยายความรู้สึกนี้ออกไปให้แก่สัตว์โลกทั้งหมด เหมือนกับว่าสัตว์โลกทั้งหมดเป็นลูกของเราเอง

การที่เราพ่อแม่มีความสุขได้เมื่อเห็นลูกมีความสุขก็เพราะว่า พ่อแม่ไม่แยกตัวเองออกจากลูก คงไม่มีพ่อแม่คนไหนทำเช่นนี้เพราะนั่นแปลว่าไม่รักลูกเท่าใด รักตัวเองมากกว่า เป้าหมายของการปฏิบัติได้แก่การทำให้ความรู้สึกรักตัวเอง เห็นแก่ตัวเองนี้เบาบางลง จนหมดไปในที่สุด

และนี่ก็คือคำตอบว่า ทำไมเราจึงมีความสุขมากมายไม่จบสิ้นให้แก่สัตว์โลก ก็เพราะว่าสัตว์โลกมีมากมายไม่จบสิ้น และแต่ละคนก็มีความสุขสูงสุดทั้งนั้นด้วยความตั้งใจจริงของเรา ไม่ใช่ว่าเรามีความสุขอยู่แล้วปริมาณหนึ่ง แล้วไปแจกให้แก่สัตว์โลก คนทั่วไปที่ยังไม่ปฏิบัติหรือเพิ่งเริ่มปฏิบัติอาจคิดเช่นนี้ แต่ความจริงก็คือว่า เรามองออกมาจากมุมมองภายในของสัตว์โลกแต่ละคน แต่ละคน ซึงเมื่อแต่ละคนมีความสุขสูงสุด เราก็ย่อมมีความสุขสูงสุดไปด้วย เพราะเรานั้นแหละคือสัตว์โลกนั่นเอง

Filed under: meditation , พระพุทธศาสนา, มหายาน, Bodhisattva, ego, exchanging oneself and others, Mahayana, meditation, practice, sameness of self and others, self, tonglen

Three Levels of Spiritual Perception

I have finally finished the translation of Deshung Rinpoche’s The Three Levels of Spiritual Perception into Thai. It took me more almost two years to do it because the book had more than 500 pages and I can’t spend whole day every day to do it. In any case the translation is finished and I have only to translate the small introductory sections in front of the book plus perhaps some glossary at the end. Then the book will be finished.

The plan is to publish this one in the Thai edition. Thanks to Wisdom Publications for granting us the permission to publish the Thai translation. I am sure this will be of tremendous benefits to Thai Buddhists. It will be quite a big book, though.

What Deshung Rinpoche did was to expound the meanings of “The Three Perceptions” (gnang sum), which is one of the most famous texts in Tibetan Buddhism. These perceptions are: (1) the perception of those who are still bound within samsara; (2) perception of those already on the Mahayana path, and (3) perception of the enlightened ones. 

H. E. Deshung Rinpoche III

Those who are still mired in samsara perceive things as they appear, and they take them to be real. This is the predicament of all of us, who are not out of samsara yet. This is the reason why we are still inflicted with suffering. In this sense we are like those people who willingly, unknowingly, take a hat full of spinning knives on our head, thinking that it is so beautiful. Or we are like moths who think that the flame is so seductively beautiful, and we fly into it, getting burned as a result. We suffer, but we think this is the normal condition of everybody. It is due to the Buddha’s infinite compassion toward beings that he pointed this out to us so that we realize how foolish we have been for so long.

The goal of the first level of perception is to get us to realize the suffering nature of all of samsara. We need to realize that the flame is hot and that we must not fly into it. Or that the house is burning and we have to hurry out of it. This is realized through full understanding of such issues as the extreme rarity of human birth, impermanence and pervasiveness of death, and the law of karma. 

Then the second kind of perception is called “perception of experience.” This refers to the experience of dharma practitioners who have internalized the awareness of the suffering nature of samsara and is taking the practice to find a way out. However, we also realize that it is quite inappropriate to become released from samsara only individually. Since every sentient being is interconnected and since we already owe a great deal to them, each of whom in fact used to be our caring mother, then we feel a sense of obligation to them. Hence we can’t leave them alone to continue to suffer in the ocean of samsara. Realizing this, we do whatever we can to be able finally to help them. This is the Mahayana Path, which distinguishses it from the solitary path of getting only oneself liberated. 

Topics within this level of perception are, then, generation of bodhicitta, the genuine resolve and commitment to be able to help all sentient beings out of the sea of samsara through becoming an enlightened Buddha. There are two kinds of bodhicitta. One is relative, or conventional, bodhicitta, where one feels strong compassion toward all beings, identifying with them and sharing in their sufferings, committing oneself to take up their sufferings to the full. The other is ultimate bodhicitta, which is the realization that everything is empty of their inherent nature. One generates conventional bodhicitta through cultivation of great love (maitri) and great compassion (karuna), and generates ultimate bodhicitta through the two practices of calm abiding (shamatha) and insight (vipasyana). The goal of this level is to develop fully both conventional and ultimate bodhicittas.

Then the third and final level of spiritual perception is the pure perception of the enlightened ones. This is comparable to that of those who have finally achieved the ultimate goal. The Buddha’s perception is completely pure. He perceives things exactly as they are and is totally omniscient.

I will give a talk in Thai about the book and about the three levels of spiritual perception in Buddhism at the Thousand Stars Foundation House, 695 Ladprao 11, Jatujak, Bangkok. Please click this link for more information.

Filed under: Bodhisattva , bodhicitta, Bodhisattva, book, Buddhism, Deshung Rinpoche, Lamdre, Mahayana, Sakya, translation

Manjushri Mantra

This is a video of the mantra of Manjushri, the Bodhisattva of Wisdom. His mantra is “Om A Ra Pa Cha Na Dhi”. The music is quite Chinese. Those of you who are musically inclined might complain that it is repetitive. But that is precisely the point. The idea is to meditate through music and the Mantra.

Filed under: Bodhisattva , Bodhisattva, chant, Mahayana, Manjushri, mantra, meditation, music

ความเป็นเลิศสามประการ

ในการปฏิบัติธรรม ผู้ปฏิบัติควรคำนึงถึงความเป็นเลิศสามประการ ซึ่งจะเป็นปัจจัยสำคัญในอันที่จะทำให้บรรลุเป้าหมายอันได้แก่พระสัมมาสัมโพธิญาณ เพื่อยังประโยชน์สูงสุดให้แก่เหล่าสรรพสัตว์ได้

ความเป็นเลิศประการแรกได้แก่ ความเป็นเลิศของความตั้งใจ การปฏิบัติธรรมนั้นสามารถทำได้หลายอย่าง เช่น การฟังการบรรยายธรรม ก็คือเป็นการปฏิบัติธรรมอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ การนำเอาคำสอนมาพิจารณาไตร่ตรอง อ่านหนังสือธรรมะ อธิบายหัวข้อธรรมะให้แก่ผู้อื่น ทำบุญให้ทาน เป็นอาสาสมัครเพื่อช่วยทำงานทางธรรม นั่งสมาธิ เดินจงกรม สวดมนต์ ถือศีล ต่างก็เป็นการปฏิบัติธรรมทั้งสิ้น ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราควรมีทำการนั้นเพื่อเป็นการมุ่งหน้าไปสู่การตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ เพื่อจะได้สามารถยังประโยชน์อันแท้จริงสูงสุดให้แก่เหล่าสรรพสัตว์ได้อย่างบริบูรณ์ นี่ถือเป็นความเป็นเลิศประการแรก

เหตุที่การปฏิบัติของเราควรมีความเป็นเลิศประการนี้ก็คือว่า หากความตั้งใจหรือแรงจูงใจของเรา ไม่ใช่เพื่อประโยชน์สูงสุดของเหล่าสรรพสัตว์แล้ว แต่กลับเป็นเหตุผลส่วนตัวของเรา ซึ่งจะยังประโยชน์ให้แก่เราเพียงคนเดียว การกระทำนั้นก็ไม่อาจถือได้ว่าเป็นการปฏิบัติที่สมบูรณ์ และไม่อาจพาเราไปสู่เป้าหมายสุดท้ายนี้ได้ ตัวอย่างเช่น หากเราฟังธรรม แต่แทนที่จะคิดว่า เราจะเข้าใจธรรมะเพื่อยังประโยชน์ให้แก่สัตว์โลก แต่เรากลับคิดว่า ฟังธรรมไปเพื่อเอาไปอวดภูมิรู้กับคนอื่นๆ แรงจูงใจของเราก็เรียกได้ว่า “เป็นพิษ” และไม่อาจเป็นการปฏิบัติที่จะให้ผลอย่างแท้จริงได้

การมีจิตตั้งมั่นในการทำสิ่งต่างๆ เพื่อการตรัสรู้ของเหล่าสรรพสัตว์ในท้ายที่สุด เรียกว่า “โพธิจิต” โพธิจิตจะทำให้เรามีกำลังใจเอาชนะอุปสรรคทุกประการ ไม่ว่าอุปสรรคนั้นจะหนักหนาสาหัสเพียงใดก็ตาม แม้แต่คนที่เจ็บไข้ได้ป่วยอย่างหนัก โพธิจิตก็จะทำให้เขาแช่มชื่นสดใส เพราะการเจ็บไข้ของเขานั้นเท่ากับว่าเขาได้รับเอาความเจ็บไข้ของสัตว์โลกมาไว้ สัตว์โลกจะได้ไม่ต้องเจ็บไข้ได้ป่วยอีก ความสุขของสัตว์โลกที่พ้นจากความเจ็บไข้นั้นก็คือความสุขของเราเอง (เพราะไม่มีตัวเรา ไม่มีสัตว์โลกที่แบ่งออกจากกัน) และเมื่อเรามีความสุขหรือเกิดปิติจากบุญกุศลใดๆ ความสุขหรือความปิตินั้นก็เป็นของสัตว์โลกทั้งมวล แทนที่จะมีเพียงคนเดียวที่มีความสุขนั้น ก็เป็นสัตว์โลกทั้งหมดในจักรวาลที่มีความสุข ลองคิดดูว่าบุญกุศลจากการคิดอย่างจริงใจเช่นนี้จะมีมากเพียงใด

ความเป็นเลิศประการที่สอง ได้แก่ความเป็นเลิศในการปฏิบัติ ในขณะที่เรากำลังปฏิบัติกรรมอันเป็นกุศลนั้น ไม่ว่าจะเป็นฟังธรรม ถือศีล ให้ทาน หรือนั่งสมาธิ เราทำไปโดยรู้อยู่ว่า โดยแท้จริงแล้ว แม้ตัวเราผู้ปฏิบัติก็ไม่มีอยู่ ผู้รับการกระทำของเราก็ไม่มีอยู่ ตัวการกระนั้นก็ไม่มีอยู่ ตัวอย่างเช่นการให้ทาน เราที่เป็นผู้ให้แท้จริงแล้วก็ไม่มีอยู่ ผู้รับของที่เราให้ก็ไม่มีอยู่ ของที่ให้ก็ไ่ม่มีอยู่ แม้บุญกุศลที่เกิดขึ้นก็ไม่มีอยู่ ทั้งหมดนี้เป็นมุมมองของปรมัตถธรรม อันเป็นความเป็นจริงอันแท้จริงที่ปราศจากการปรุงแต่งใดๆ ข้อดีประการหนึ่งของการตระหนักเช่นนี้ก็คือว่า จะเป็นการหยุดยั้งหรือทำลายความคิดผิดๆที่คิดว่าการปฏิบัติธรรมนั้นจะก่อให้เกิดบุญกุศลแต่ตนเอง หลายคนที่ปฏิบัติธรรมมักมีความคิดเช่นนี้ เช่นคิดว่าจะปฏิบัติธรรมไปเพื่อให้ตนเองได้สิ่งนั้นสิ่งนี้ หรือเพื่อให้ตนเองได้รับผลทางโลก เช่นมีชื่อเสียง หรือได้รับยกย่องในทางต่างๆ การคิดเช่นนี้จะทำให้การปฏิบัติธรรมของเรา หรือการปฏิบัติเพื่อให้เกิดบุญกุศลใดๆ เสียไปหมด ตัวอย่างเช่น เราให้ทาน หากเราให้เพื่อหวังว่าจะได้รับชื่อเสียงจากการให้นั้น เช่นจะได้มีคนมามองว่า เรานี้เป็นคนดี ชอบให้ทาน แทนที่จะคิดว่า การให้ทานนั้นเป็นการฝึกตัวเราเองให้ละจากการยึดมั่นถือมั่นในทรัพย์สิน เพื่อที่จะได้ก้าวหน้าไปบนเส้นทางสู่พระพุทธภาวะ ก็จะทำให้การให้ทานของเราเป็นการทำกุศลที่บกพร่อง ขาดปัจจัยที่จะทำให้การกระทำของเรานี้เป็นกรรมอันบริสุทธิ์ ที่จะนำเราไปสู่เป้าหมายอันแท้จริงได้ ดังนั้นเราคิดว่า แม้บุญกุศลก็ไม่มีจริง เพราะที่เราคิดว่าเป็น “บุญกุศล” นั้นก็เป็นเพียงการปรุงแต่งไปด้วยคำพูด เมื่อเข้าใจเช่นนี้ เราก็ปฏิบัติกรรมอันเป็นกุศลไปได้อย่างอิสระ ไร้ข้อผูกมัดใดๆว่าจะต้องมีบุญกุศลเท่านั้นเท่านี้

ยิ่งไปกว่านั้น ความเป็นเลิศของการปฏิบัตินี้ยังบอกเราว่า แม้แต่ตัวเราก็ไม่มี ดังนั้นเมื่อมีการประกอบกุศลกรรมหรือปฏิบัติธรรม ก็ไม่มีความคิดว่า “นี่คือตัวเราผู้กำลังปฏิบัติ” นอกจากการคิดเช่นนี้จะทำให้เราเกิดความหลงผิดว่า มีตัวมีตนแล้ว ยังจะก่อให้เกิดภัยอันใหญ่หลวงขึ้นมาได้แก่ผู้ปฏิบัติ ได้แก่การคิดว่าตนเองดีกว่า เก่งกว่า เหนือกว่าคนอื่น การประจักษ์แจ้งชัดว่าแท้จริงแล้ว เราผู้ปฏิบัติไม่มีอยู่ เป็นการกำจัดต้นตอของการที่อาจจะคิดไปว่า ตัวเราจะดีกว่า หรือเหนือกว่า หรือแม้แต่จะคิดว่าตัวเราด้อยกว่า หรือเท่าเทียมกับผู้อื่น ทั้งนี้เพราะไม่มีตัวเราให้เปรียบแต่อย่างใดเลยนั่นเอง

ความเป็นเลิศประการสุดท้ายได้แก่ความเป็นเลิศของการลงจบ ในการปฏิบัติธรรมหรือประกอบกุศลกรรมใดๆ เช่น ถือศีล ให้ทาน นั่งสมาธิ ฟังธรรม ภาวนาหัวข้อธรรม เมื่อถึงเวลาที่จะจบการกระทำนั้น เราต้องไม่ลืมอุทิศบุญกุศลที่เกิดขึ้นให้แก่สรรพสัตว์เสมอ เราทำเช่นนี้ก็เพราะว่า เราไม่อาจเก็บบุญกุศลนั้นไว้ที่เราเพียงผู้เดียว แต่เรากำลังเดินทางสู่การบรรลุพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ เพื่อยังประโยชน์ให้แก่สรรพสัตว์ ดังนั้นที่เราทำไปทั้งหมดนี้ ก็เพียงเพื่อเหล่าสัตว์โลกนี้เท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงมีเหตุผลอันมีน้ำหนัก ที่เราจะต้องอุทิศบุญกุศลนี้ให้แก่สัตว์โลก หลังจากการปฏิบัติธรรมทุกครั้ง

ตัวอย่างเช่น หลังจากให้ทาน เช่นถวายของแก่พระ เสร็จแล้ว เราก็อุทิศบุญกุศลให้แก่สรรพสัตว์ด้วยการคิดว่าขอให้บุญกุศลที่ได้จากการถวายของแก่พระภิกษุนี้ จงเป็นปัจจัยให้สรรพสัตว์ทั้งปวงจงเข้าถึงเป้าหมายอันสูงสุด อันเป็นประโยชน์สูงสุดทุกคนๆหรือทุกตัวๆ เราทำเช่นนี้ก็เพราะว่า เราเข้าใจว่าไม่มีตัวเราที่จะเป็นผู้รับบุญกุศลนั้น แต่บุญกุศลนั้นกลับเป็นประโยชน์แก่เหล่าสัตว์โลกในสังสารวัฏอย่างมหาศาล เพราะสัตว์โลกเหล่านี้ยังมีกิเลสปิดบังดวงตา ทำให้มองไม่เห็นว่าแท้จริงแล้วตัวตนของพวกเขามิได้มีอยู่จริง แต่เมื่อพวกเขายังถูกปิดบังอยู่เช่นนี้ เราก็ช่วยเหลือพวกเขาด้วยการให้อำนาจของบุญกุศลที่เราทำนี้แผ่ไปยังสัตว์โลกทั้งมวล ให้สัตว์โลกได้รับประโยชน์สุขจากบุญกุศลของเรานี้ทั้งหมด

นอกจากนี้ประโยชน์และความเป็นเลิศของการอุทิศบุญกุศลก็คือว่า จะทำให้การปฏิบัติธรรมของเรานั้นได้ผลอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ซึ่งก็ต้องทำไปควบคู่กับความเป็นเลิศสองประการแรกด้วย เหตุที่ทำให้มีประสิทธิภาพเช่นนี้ก็เพราะว่า แทนที่เราจะเก็บบุญกุศลไว้ที่ตัวเราคนเดียว ซึ่งจะทำให้บุญกุศลนั้นเหือดแห้งไปเพราะแปดเปื้อนไปด้วยการยึดมั่นกับตัวตน เรากลับแผ่บุญกุศลนั้นออกไปทุกทิศทุกทาง บุญกุศลนั้นก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล เพราะประกอบไปด้วยการไม่ยึดมั่นกับตัวตน และด้วยความปรารถนาอันจริงใจที่ยังประโยชน์ให้แก่สรรพสัตว์

(จากคำสอนของเตชุง ริมโปเชใน การเห็นทั้งสาม)

Filed under: Mahayana, meditation , การปฏิบัติธรรม, ความเป็นเลิศ, พระพุทธศาสนา, มหายาน, เตชุง ริมโปเช, เถรวาท, โพธิจิต, bodhicitta, Bodhisattva

The Six Perfections

One of the most important component of the Bodhisattva path is the practice of the six perfections. “Perfections” is a translation of the Sanskrit paramita, which means something like, well, perfection. More specifically, the perfections are virtues that the trainee on the Bodhisattva path practice in order to accumulate the merit and wisdom that are necessary for realizing complete Buddhahood. They are the accumulated store of resources that will eventually enable the trainee, or the Bodhisattva, to become a Buddha in the future.

The idea of the paramita is not only found in Mahayana Buddhism. It is an older idea found also in Theravada. Buddha Shakyamuni was only able to summon up the resources he needed to defeat the Mara because of the paramita that he had accumulated through all the aeons. It is said that the dana-paramita (the perfection of giving) that he had performed in all the previous aeons was such that it became a huge torrent of flood that flushed out Mara and his retinues, thus enabling Siddhartha finally to attain complete Enlightenment and became the Buddha.

There are some slight differences in the list of the paramitas in the Mahayana and Theravada. But essentially they are one and the same idea. In the Mahayana the perfections are six in number, and they are:

1. Giving
2. Morality
3. Patience
4. Diligence
5. Meditation (single-pointedness)
6. Wisdom

It is said, such as in Santideva’s Bodhicaryavatara, that the previous five perfections exist in order to provide foundations for the sixth one, ultimate wisdom realizing emptiness. Taken all together, they represent necessary steps or landmarks on the Bodhisattva path. Without them Buddhahood would be completely impossible.

White Tara

The first perfection giving (dana in Pali and Sanskrit) is the first thing that the aspiring Bodhisattva needs to perfect. This is the first step in caring for the well being of sentient beings. The work for the ultimate benefit of sentient beings cannot be merely words and thoughts, but real action, and the action has to start with giving. The giving can be done at many levels, starting from giving material things, to giving of “fearlessness,” which is a gift to sentient beings so that they no longer live in fear, and then giving of the teaching of the Buddha’s so that the beings know the correct path to ultimate freedom.

Furthermore, Deshung Rinpoche taught that, in order for the perfection of giving to be of utmost merit and benefit, there has to be a realization that, ultimately speaking, there is no giver, no recipient, and no thing given. That is, the giver should be think that by doing the giving she reaps benefits for herself. That will just destroy the purpose of walking the Bodhisattva path, which is constituted by egolessness.

The second paramita is morality. In Sanskrit this is sila. The purpose of practicing morality here is to take action in such a way that beings are not harmed. The Bodhisattva does not kill; she does not hurt the beings in any way at all. On the contrary she does everything in order to benefit their well beings. This will also accumulate merit which is necessary for realizing the Buddhahood.

The third paramita is one of the most significant. The Bodhisattva needs to cultivate patient. In Sanskrit this is ksanti and in Pali it’s khanti. The idea is that the Bodhisattva needs to overcome anger and ill will completely. No matter how much she is being harmed, the Bodhisattva realizes that this outward action is only a result of previous karmas and Shantideva said that it is in fact the one who is perpetrating the harm that deserves more compassion because he is incurring negative karmas that will result in more intense sufferings later on. The only thoughts of the Bodhisattva are to find ways to benefits beings. Shantideva also said that one moment of anger actually destroys aeons of accumulation of merit, just like a flash of fire destroys things that have been accumulated for a long, long time.

The fourth paratmita is diligence, or viriya in Pali and virya in Sanskrit. This si also very important, because without it no progress along the Bodhisattva path is possible. One of the worst forms of obstacles to the Path is the feeling that one is not worthy enough for the Path. One might think one is only an ordinary being and as such won’t be capable of becoming a Buddha. Or one might think that to become a Buddha is such a daunting task and feels that one is not up to it. This is a big obstacle because it discourages one to actually moving on the Path. This tendency is countered by practicing the paramita of diligence. By diligence the practitioner is always joyful and enthusiastic in practice. In fact becoming a Buddha is always possible for everybody, because Buddha Shakyamuni himself used to be born as animals. So we human beings are now in much better form than Buddha himself when he was an animal. So what reason do we have in thinking that we are not up to the task? Even though the Path is a long one and may take aeons to complete, the Bodhisattva joyfully takes up the task because he always bears in mind the ultimate benefit that will accrue to the sentient beings.

The fifth paramita is also very important. The Pali is jhana and Sanskrit is dhyana. In order to realize the sixth perfection, that of ultimate wisdom that will actually transforms one into a Buddha, one has to perfect the practice of meditation and single-pointedness. Shantideva recommends the practice of tong-len, or giving and taking in Tibetan. This is done by imagining that we are taking up all the sufferings of all the sentient beings in samsara so that they are completely free from them, and radiating out all of our happiness and merit to the beings. This will go a long way toward calming the mind and will be a foundation on which the realization of selflessness of all phenomena be possible.

The sixth paramita, prajna-paramita, is perhaps the apex of all the perfections, but in fact all the previous five are necessary because without them the sixth, or ultimate wisdom, would not be possible. (The Pali for ‘wisdom’ is panna.) This is the wisdom that completely realizes that all phenomena are empty of their inherent character. This may sound easy talking out loud or typing out. But it actually requires years of practice in order for one to realize this truth down to the core of one’s being. One is completely free from the fabrication and illusoriness of concepts. One perceives things completely without any conceptual thought. This in fact is really easy, but since we are so mired by the fabricating thoughts it’s not as easy as it looks. Nonetheless it’s possible.

So I would like to wish you for this coming Year of the Ox a very successful and prosperous year. For those who are willing to take up the Bodhisattva path, please undertake the six perfections in every moment of your breath. This is really what we are practicing for, that we are enabled to help sentient beings. May the Buddhas and Bodhisattvas always be with you to take care of you, to protect you and to help you along the Path.

Filed under: Bodhisattva , Bodhisattva, Buddhahood, Buddhism, Mahayana, paramita, perfections, Shantideva, Theravada, tonglen

Tara Mantra by Ani Choying Drolma

I came across this very beautiful rendition of the Green Tara Mantra, “Om Tare Tuttare Ture Soha” by Ani Choying Drolma. Listen and meditate on her exquisite qualities for the sake of all sentient beings.

Filed under: Mahayana , Bodhisattva, Buddhism, Choying Drolma, Green Tara, Mahayana, mantra, Tara

Bodhicitta

Bodhicitta, or the aspiration to attain the final goal of complete Buddhahood in order to be able to help sentient beings, is the starting and end point of Mahayana Buddhism. Shantideva says that bodhicitta gives one all the joy and all the merit equal or more than Mount Sumeru. Riding the horse of bodhicitta, one only experiences joy after joy, happiness after happiness. One who has bodhicitta will accrue merit even when one is asleep (in the same way as one’s interest in the bank accrues all the time.)

But why is the practice of bodhicitta so important? The fact that having bodhicitta incurs such a vast amount of inexhaustible merit shows that this is a very important aspect of the practice of Buddhism. All the teachers say that one’s practice of Mahayana Buddhism will not even start if one does not begin with the proper attitude which is there in bodhicitta. This is because the very existence of Mahayana, the practice of finally attaining Buddhahood for the sake of all sentient beings, requires bodhicitta as the starting point. This is simply why we practice Buddhism in the first place. We practice not so that only we become a Buddha; that is limiting and is not the proper goal that we can achieve. So we need to start with bodhicitta. Moreover, bodhicitta is at the end of the practice, for if we finally achieved the final goal of Buddhahood, that would consist in nothing but the pure thoughts for the welfare and happiness of all beings wandering around in samsara. Nothing else matters. This is the thought of all Buddhas and Bodhisattvas.

Nonetheless, one may ask if bodhicitta is really necessary in one’s practice of Buddhism. Why is practicing in order to liberate oneself alone discouraged? The answer is that we need to repay the kindness of all sentient beings who have been most kind to us, and without their kindness we can’t even stay on living. Asanga wrote in a very moving piece about the seven-point mind training that all beings used to be our mothers and fathers in the past. Since the number of sentient beings is finite (very huge, but finite), but the duration of time leading from the present to the “beginningless time” is infinite (that is, we can go back further and further into the past and will find no starting point), there is bound to be a time when a particular being was our mother, our father, our friend, our enemy, our teacher, and so forth. All beings are thus interconnected in this way. So realizing this, it would be mean to leave these beings behind and seek out liberation for oneself alone.

I usually emphasize that Mahayana and Theravada are essentially the same, but here there is a difference, because the Theravada does not put as much emphasis on realizing Buddhahood as does the Mahayana. However, it is entirely possible for a Theravada practitioner to set a goal of their practice higher and aim at realizing Buddhahood for the sake of sentient beings, all the while keeping their Theravada practices. This will make their practices much more meaningful. In fact in the end there are really no differences at all.

But let us come back to the point about bodhicitta and merit. Why does bodhicitta incurs so much merit? Because we are aiming not only at ourselves alone, but all sentient beings in the universe (or in other universes too if they exist). Hence any merit that would occur to oneself would be multiplied by the sheer number of the sentient beings one intends the merit to go to. Thus if one were to dedicate oneself to the well being of, say, one million beings, then the merit accrued will be multiplied by one million and so on. And in fact the number of all sentient beings is much, much, much more than one million This is why the Mahayana practice is so powerful.

But doesn’t that smack of self interest? Well, I have heard the Dalai Lama say that thinking of others’ interest is a best way to push forth our own interest! That is true, but then you need to keep check your motivation. The motivation has to be pure, and if you think of yourself first you would not gain much even though you regard others interest later on. But if your primary motivation is yourself, then even if you think of others in order finally to advance your own interest that would not do much. What the Dalai Lama said is strictly speaking an upaya, a skillful means to get people interested in bodhicitta. One in whom bodhicitta is firmly planted will have no regard for oneself; all his or her action will be totally devoted to the welfare of others.

So how does one plant bodhicitta within one’s mental continuum? First think about other beings and think of their kindness to us, the fact that we won’t even be where we are now without them. Then think that we will not abandon them no matter what. This will be important first steps….

Filed under: Bodhisattva , aspiration, bodhicitta, Bodhisattva, Buddhahood, Buddhism, Dalai Lama, enlightenment, Mahayana, Theravada

Ethics and Contexts, or Is Killing Permissible in Some Way?

One of the interesting topics discussed during the plenary panel last Saturday at the IABU Conference in Wang Noi was on the question whether it is all right in Buddhism to do something that looks really bad but with the right intention, so that the action is not totally bad after all. This came up among the discussion by Jose Cabezon, who holds the Mahayana posiiton, and Asanga Tilakaratne and Somparn Promta, who are Theravadins.The other panelist, Damien Keown, seemed a bit neutral to me.

A question was posed to the panelists about the foundation of Buddhist ethics — whether there exists in Buddhist ethics something invariable that provides a foundation for objectivity in ethical judgment. Before the panel discussion, Asanga Tilakaratne had given a keynote talk where he said that there was a distinction between behaving according to the social convention and according to the nature of reality. For him the former is changeable, while the latter is not. Killing, for example, is always bad and will always incurs negative karmic results. This is because it runs against the nature of reality. On the other hand, not taking off your shoes when entering a temple is a matter of social convention and can be all right in some contexts and not in others. However, Cabezon raised this typical Mahayana point that it is the intention that governs everything here, so if the intention is a good and wholesome one then the action becomes good and wholesome, and this includes killing.

This kind of raised the temperature during the discussion to at least several degrees. What I particularly don’t want to hear is another Theravada-Mahayana debate; this has gone on for centuries and the content of the debate is utterly predictable. Nonetheless this was what happened during the panel discussion on Saturday. Fortunately the moderator changed to another topic after a while.

What Cabezon said was quite well known. Any act that is performed out of good intention is a good one, and an act is a good one if it is totally devoid of any trace of egoistic trace. That is, you do the act totally out of the wish for the happiness of all sentient beings, and not at all for yourself. Suppose there is a madman who is running to press down a button that wil detonate a nuclear bomb, and the only way to stop him is to shoot him, would it be morally permissible to do that? Suppose he is really mad and does not listen to any warnings. So it is possible that, out of the altruistic intention to save thousands of lives, it is necessary to shoot this mad person to stop him from pushing the button. This will not only save the lives, but more poignantly this will also save the mad persom himself from doing a very seriously negative karma. (But Cabezon did not talk about the possibility of shooting just to stop the guy from moving and not to kill him, but then harming and injuring someone typically incurs bad karmas too.)

Usually a harmful act, such as killing and shooting someone, is done out of dosa, or anger in Pali and Sanskrit. One has dosa when one is attached to one’s self and when one feels that one’s own self is threatened then one acts out in anger, or dosa. But the point is that it is possible for such an act to be performed without any trace of anger, but out of compassion! This idea can be found more in the Mahayana tradition but I would like to say that this is common to all Buddhism as a whole. It is the quality of mind that is of paramount importance, not the very nature of an act itself.

There is a story of Tilopa, an Indian master some centuries ago, who was eventually the teacher of the great scholar Naropa. At first when Naropa saw Tilopa for the first time, he was shocked. Tilopa did not look like a great Buddhist master, but an unkempt fisherman who cared nothing about convention or the world. Tilopa was fishing and killing a lot of fish. And you must know that in medieval India killing and eating flesh was not only a bad thing to do, it was also looked down upon very much socially, and only the lower castes resorted to doing something like that, and never a scholar or a brahmin. However, what Naropa later realized was that Tilopa was not actually doing the same thing as any fishermen did, but he was performing th Phowa or transference of consciousness to the fish so that they are born again in higher states. This was a pure act of compassion which those whose eyes were defiled by attachments did not see.

I am not saying this to sanction killing. This would be an anathema. And I am not saying that Buddhism endorses killing. This is totally wrong. However, the point is that when we talk about ethics and contexts, the Buddhist perspective is that everything is contextual, since everything is interdependent. You incur bad karmas if you kill. That is for sure. But if you are a realized being who have already attained nirvana or enlightenment, then you always act out of compassion and not out of egoistic desires, then if it is necessary for you to kill or harm in order to perform the compassionate act, then you do it. A bodhisattva is one who is willing to go even to hell if that is necessary for saving sentient beings from sufferings.

In the end, one has to realize, I think, that in Buddhism every saying, every statement, is ultimately an upaya, or a skillful means. The Buddha never said anything categorically, but always for the purpose of leading his listener to realize the Truth. Thus he may appear to say one thing to one kind of person, and another thing another kind of person. This may seem contradictory on the surface, but in fact they always lead to the same result. So for someone he may say that killing is wrong (and that is for all of us unenlightened beings), but the non-categorical nature of his sayings means that for some, i.e., those already enlightened, killing out of compassion is all right. But that is NOT to be performed at home by any of us

Filed under: Bodhisattva , Bodhisattva, Buddhism, contexts, death, ethics, killing, life, Mahayana, Naropa, philosophy, Theravada, Tilopa