New design

I have changed the design of the blog again. This time it should be easier on the eyes. This kind of shows how computer has evolved during these years. Perhaps some of us still remember the time when all texts on the screen are white or green under the black background of the screen itself. Yes, I am talking about the old DOS era when all that the screen could show was the text based letters.

So this will perhaps be the template for the blog for a while. Unless, of course newer designs come along…

Advertisements

Thought and Meditation

Those who have practiced meditation may have been told to stop thinking processes while doing the meditation. However, there are also other instructions where the practitioner is encouraged to think, such as thinking about impermanence, rarity of human birth, law of karma, and so on. So how can the two be reconciled? That is, when one is doing meditation the goal is, apparently, to stop thinking, but then there are these instructions where one should be thinking. So what should the practitioner do?

This pertains to the whole topic of Buddhist practice. A short answer is that the purpose of the two kinds of practice are not exactly the same. In encouraging one to think about such topics as impermanence and so on, the goal is to train the mind in such a way that the mind become familiar with these basic and important topics which are the backbone of the Buddhist teaching. How could one gain an appreciation of the need to practice and to release oneself from samsara if one does not fully appreciate impermanence?  Impermanence is a key concept in understanding what suffering is all about. So the purpose of such thinking is to engage the mind, to familiarize it, so that it has the habit of thinking along such lines. In other words, we are training the mind so that the mind realizes the truth and fully internalizes it.

One very effective way of training the mind in this respect is to constantly tell the mind about such topics as impermanence, rarity of human birth and so on. One can do this in a meditation setting. That is, one sits cross-legged and puts one’s hands on the lap, and so on. Then one reflects on these topics, aiming at fully understanding them. The terminology for this is “bhavana“, which literally means “to make happen.”

All this naturally involves thinking. So in a way thinking is necessary in meditation. But there is another kind of meditation, which is part of a more advanced practice. In this other kind one is advised to stop the thinking processes. The thinking process is likened to a waterfall, and the aim of the meditator is to stop the waterfall, to clear the mind so that the cascading thought processes stop. The aim is to realize the basic clarity of the mind which will enable the practitioner to see the absolute truth directly.

Now during the meditation should the meditator be thinking? Not if the goal is to stop thinking, of course. But there is a trick. If you are intent on stopping thinking, you won’t succeed because to be conscious of the desire to stop thinking is just another thought process, so you end up traveling in a circle. Instead the trick is to let the mind go and when thoughts arise you are only observing them. Notice when a thought arises and notice when it ends. Meanwhile do not develop another thought about those thoughts. Try to see the gap after a thought ends and before a new thought arises. At first this gap may be very short, but after a while when you are more skillful the gap will widen. This is what the masters have been teaching. Through this gap one can ultimately perceive absolute reality, or in other words Emptiness, or the Primordial Mind, directly.

ความบอบบางของมนุษย์

งานของผมตอนนี้ที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาโดยตรง ได้แก่การแปลหนังสือ The Three Levels of Spiritual Perception ของ Deshung Rinpoche ตอนนี้แปลมาได้เกือบครึ่งเล่มแล้ว เนื่องจากหนังสือทั้งเล่มมีมากกว่า 500 หน้า ก็คงต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง

ในบทเกี่ยวกับการพิจารณาความไม่เที่ยงและความบอบบางของร่างมนุษย์ เตชุงริมโปเชขอให้เราพิจารณาประเด็นต่อไปนี้ในการทำสมาธิ:

การได้ร่างมนุษย์มานั้นช่างยากเย็นยิ่งนัก และเมื่อได้มาแล้วก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตมนุษย์ผ่านพ้นไปเหมือนกับน้ำที่ตกลงมาจากผาสูง ชีวิตมนุษย์เหมือนกับการรอคอยความตายของนักโทษประหาร เหมือนกับปลาที่กำลังว่ายเข้าไปในอวนของชาวประมง หรือเหมือนกับสัตว์ที่รอคอยอยู่ในกรงของนายพราน เพื่อรอถูกฆ่าในรอบต่อไป

ผู้คนในรุ่นอายุต่างๆที่มีชีวิตอยู่ในอดีต ต่างก็เสียชีวิตไปหมดแล้วโดยไม่มีข้อยกเว้น แม้ในขณะนี้ รอบๆตัวข้าพเจ้านี้มนุษย์ตายไปแล้ว กำลังจะตาย และกำลังเข้าใกล้ความตายมากขึ้นทุกขณะ และในอนาคตสถานการณ์ของมนุษย์เกี่ยวกับความตายก็จะเป็นเหมือนเดิม เนื่องจากความตายเป็นชะตากรรมของทุกๆคนที่ได้เกิดมา และแม้แต่พระพุทธเจ้ากับพระโพธิสัตว์ทั้งหลายก็ยังไม่สามารถรอดพ้นจากสถานการณ์เช่นนี้ ข้าพเจ้าจึงมองไม่เห็นหนทางใดที่จะรอดพ้นจากความตายของตนเองไปได้

เนื่องจากข้าพเจ้าไม่มีหลักประกันใดๆว่าชีวิตของข้าพเจ้าจะยืนยาว และก็ไม่มีหลักประกันว่าความตายจะไม่เกิดขึ้นในทันใด จึงสมควรที่ข้าพเจ้าจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้ และทำโอกาสที่มีอยู่ในขณะนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้าพเจ้าต้องพิจารณาความตายกับความไม่เที่ยงอย่างพากเพียร ซ้ำแล้วซ้ำอีก เพื่อให้จิตของข้าพเจ้ามุ่งมั่นอยู่กับการปฏิบัติอย่างจริงใจและอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาที่ข้าพเจ้ายังทำเช่นนี้ได้ ข้าพเจ้าจะต้องไม่ปล่อยให้ตนเองผลัดวันประกันพรุ่งในการปฏิบัติธรรม หรือปฏิบัติอย่างเกียจคร้านหรือไม่จริงใจ ในระบบการปฏิบัติกรรมฐานของลัมเดรที่ข้าพเจ้าได้ถือปฏิบัติ ขอให้พระอาจารย์กับครูบาอาจารย์ทุกรูปในสายคำสอน ได้โปรดอำนวยพรให้ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติด้วยความเพียรและไม่หลอกตนเอง

ร่างมนุษย์นี้บอบบางยิ่งนัก เกิดแต่เหตุกับปัจจัย ถือรูปขึ้นจากวิบากกรรมอันประกอบไปด้วยกิเลสเช่นราคะ โทสะ โมหะ แม้ว่าร่างนี้จะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างแก่เรา อันเป็นเหตุให้เราบำรุงบำเรอมันอย่างยิ่ง แต่ธรรมชาติอันแท้จริงของร่างนี้ก็ได้แก่ความเปลี่ยนแปลงและความไม่เป็นแก่นสาร ร่างนี้เปลี่ยนไปทุกชั่วขณะ ร่างอันบอบบางนี้ อันไม่อาจทนได้แม้แต่ความร้อนหรือความเย็นเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดหรือการถูกทำร้าย แท้จริงแล้วเป็นร่างที่มุ่งตรงไปสู่การดับสูญแทนที่จะเป็นสภาพอันคงทนถาวร

นิทานปรัมปราของอินเดียมีกล่าวไว้ว่า เขาพระสุเมรุนั้นเป็นตัวอย่างของความคงทนเที่ยงแท้และความมั่นคง แต่แม้กระทั่งเขาพระสุเมรุ พระอาทิตย์ พระจันทร์ ดาวเคราะห์ ขุนเขา มหาสมุทรก็จะต้องถูกทำลายลงไปเมื่อสิ้นกัปนี้ กล่าวว่าจะมีดวงอาทิตย์ถึงเจ็ดดวงขึ้นมาพร้อมๆกันบนท้องฟ้า ยังผลให้มหาสมุทรเหือดแห้งและให้เขาพระสุเมรุกลายเป็นฝุ่น ไม่มีส่วนเล็กๆใดๆหลงเหลืออยู่ หากการทำลายล้างเช่นนี้เกิดขึ้นแก่สิ่งอันใหญ่โตเช่นนี้ แล้วร่างของเราจะเหลืออะไรเล่า?

ริมโปเชขอให้เราพิจารณาประเด็นนี้อย่างจริงใจ ให้เกิดความรู้สึกเหนื่อยหน่ายละวางจากสังสารวัฏ ออกมาจากก้นบึ้นของจิตใจของเราเอง การตระหนักถึงความไม่เที่ยงของชีวิตเรา ว่าเราอาจจะตายเมื่อใดก็ได้ เป็นเหตุจูงใจอันสำคัญที่สุด ให้เราหันมาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงแค่ปฏิบัติเล่นๆเพื่อใช้เวลาว่างเท่านั้น

Commodore 64

Talking about old times, my first computer was a brand new Commodore 64c which I proudly bought in cash from Sears in Bloomington, Indiana in 1987. I remember that before actually buying that one I walked around inside the store for more than half an hour, and then I finally decided to buy it. I took very good care of the computer, so much so that whenever I finished using it I would put it back on the plastic wrappings that came with the original box and put the whole thing back in the box, only to take the computer back out again when i used it. It was only a while afterwards that I finally put the computer on a permanent place on a desk, connecting it with a monochrome monitor (I was not rich then, and am still not rich now), a 9-pin dot matrix printer and most importantly a floppy disk drive that takes so long to load a program that I usually go for a cup of coffee or finish watching an episode of sitcom before coming back to the computer again.

Remember this?

I also remember keying the games and other programs from the Commodore magazines in HEX format. How much time you actually had when you were a student! Then I waited with excitement to see how the fruit of my patient keying actually worked. And after I knew how to program the sound on the computer’s surprisingly good music chip, I enjoyed myself further.

I remember all this because I actually wrote my entire Ph.D. dissertation on this little machine! All 280 or so pages of it, divided into several files. These files won’t be readable by any modern machine any more, except for some very special gadgets. But that is a moot point, because the 5 and 1/4 inch floppy on which my dissertation files were saved were long gone. The physical floppies might still be there in the closet somewhere, but I doubt that any machine could read them any longer.