Tara Mantra

There are many videos on Tara Mantra on Youtube, but this one stands out for its very beautiful music setting. You see a girl sitting and meditating. On top of her head is Master Tsongkhapa. Deep in his heart is the Bodhisattva Tara, and deep inside her breast is the letter TAM, her seed syllable, surrounding by the ten syllables of her mantra – Om Tara Tuttare Ture Svaha. This the standard method of meditating on Tara. The idea is to visualize that one ultimately is identified with the Bodhisattva herself. What this means is that one accepts all the qualities of Tara into oneself, so that there is no distinction whatsoever between oneself and Tara. Or to put it another way, one does actually become Tara in one’s meditation. This does not mean that one is having an illusion or is becoming crazy, like a patient who thinks that he is Napoleon; but it means that the aim of the meditation is to acquaint the mind with Tara herself. To become one with Tara means that one is losing oneself —  one is letting go of one’s own ego and one’s own personality, and merges into something much larger. It is pure spirituality. After identifying oneself with Tara, it is necessary that the practitioner ends the session with the ‘dissolution’ or ‘completion’ stage, where one visualizes that Tara dissolves back into her seed syllable, and finally into empty space, and then one remains within the meditation in emptiness — no thought, no fabrication. The two stages of the meditation — the visualization and the completion stage — always complement each other and the meditation will not be complete without both of them.

 

Kunga Sangbo Rinpoche’s Visit to Thailand 2010

ตามที่พระอาจารย์กุงกา ซังโป ริมโปเชจะเดินทางมาบรรยายธรรมและนำภาวนาตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์นั้น ริมโปเชมีความจำเป็นต้องเลื่อนการเดินทางถึงประเทศไทยเป็นวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ทางมูลนิธิจึงต้องเลื่อนกิจกรรมต่างๆไปเป็นกำหนดการใหม่ ดังนี้

27 กพ พระอาจารย์เดินทางถึงประเทศไทย
28 กพ ประกอบพิธีมนตราภิเษกพระแม่ตารา พิธีเปิดศาลาเตวาวัฒนา และสวดมนตร์สำหรับการตอกเสาเข็มพระสถูป นำภาวนาเนื่องในวันมาฆบูชาที่ศูนย์ขทิรวัน
1 มีค  สอนฝึกสมาธิที่ศูนย์ขทิรวัน เดินทางกลับกรุงเทพฯ
2 มีค  รอการยืนยัน
3 มีค  1-4 pm บรรยายเรื่อง “ทำความรู้จักพระพุทธศาสนาวัชรยาน” ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 7-9 pm สอนฝึกสมาธิทงเลนที่บ้านมูลนิธิพันดารา
4 มีค  7-9 pm บรรยายที่ห้องโพธิคยา ตึกอมรินทร์โซโก้ (ขอเชิญผู้สนใจมาสนทนาธรรมกับริมโปเชและมาเรียนรู้เรื่องราวของมูลนิธิตั้งแต่เวลา 5 โมงเย็นเป็นต้นไป)
5 มีค พระอาจารย์เดินทางกลับประเทศจีน

ดังนั้นกำหนดการที่เปลี่ยนแปลงจะมีดังนี้ 1. งานมาฆบูชาภาวนาที่ศูนย์ขทิรวัน หัวหิน จะเริ่มในตอนเช้าวันที่ 28 กุมภาพันธ์ แทนที่จะเป็นวันที่ 26 อย่างที่ประกาศไว้ครั้งแรก และ 2. การบรรยายที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เลื่อนจากวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ไปเป็นวันที่ 3 มีนาคม

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุนกิจกรรมของมูลนิธิพันดาราด้วยดีตลอดมา

Dear members,

Due to a necessary schedule change by Kunga Sangbo Rinpoche, we need to reschedule the event in Thailand as follows:

27 February: Rinpoche arrives in Thailand

28 February: Empowerment of Bodhisattva Tara; Opening Ceremony of the Dewa Wattana Pavilion; Chanting for the Pilings of the Tara Great Stupa; Meditation on the Magha Puja Day

1 March: Meditation Practice – Rinpoche travels back to Bangkok.

2 March: To be announced.

3 March: 1 – 4 pm –> Lecture on “Introduction to Vajrayana Buddhism” at Room 707, Boromratchakumari Bldg., Faculty of Arts, Chulalongkorn University ;  7 -9 pm –> Tonglen meditation practice at the Foundation House, Lad Prao Road.

4 March: 5 – 7 pm –> Informal talks with Kunga Rinpoche; getting to know the Thousand Stars Foundation and participating in the activities, Bodhgaya Hall, Amarin Sogao Bldg.;  7-9 pm –> Lecture on “Abandoning the Ego” at the Bodhgaya Hall, 22nd Floor, Amarin Sogo Bldg., Ploenchit Road

5 March: Rinpoche returns to China

Buddha Nature

One of the important aspects of teaching in Buddhism is one on Buddha Nature. Actually this is more toward Mahayana, but it’s there in Theravada too but not much emphasized. The idea of Buddha Nature is that every sentient being has the seed of eventually becoming a Buddha inside of it. When the seed is fully realized, then the being becomes an enlightened Buddha.

This teaching is what gives meaning to the practice of bodhisattvas. For those who are new to Buddhism, bodhisattvas are beings who are committed to becoming a Buddha in order for them to be fully able to help ferry sentient beings across the ocean of suffering to the shore of Liberation. The Buddha Nature teaching tells us that it is possible for everyone to become a bodhisattva and a Buddha. This is not only limited to human beings, but since a human being is but one form that a sentient being can take and since a human being used to be a countless number of animals and other forms of being in their previous lives, an animal can also become a Buddha. Even Shakyamuni Buddha himself used to be born in all animal forms, so who knows that the lowly insect in front of you might actually be a bodhisattva. In fact the insect actually has the potential to become a bodhisattva and the Buddha. This is the gist of the teaching on Buddha Nature.

There is a passage in the Tripitaka that the “original mind” of all of us is essentially pure, and it is only because of adventitious defilements that the original mind become cloudy and thus is subject of wandering around in samsara. This can well be a point for reflection in meditative practice. When the defilements and their root are gone, and the root of all defilements is avidya, or the ignorance of the fundamental nature of reality, then the original mind shows itself forth in its primordial purity. That is the goal of practice, the showing forth of the original mind constitutes entering into nirvana, or the state of totally extinguishing all causes of suffering which lead one to wander in samsara.

But how can one get rid of avidya? That is the subject matter of the Buddha’s 45-year teaching career and countless number of texts and commentaries. The trick is that the original mind should not be thought of as something existing objectively for there to be cleaned. The original mind is not a crystal ball that you can clean up. Talks about the original mind being “pure” and adventitiously “polluted” by the “defilements” are only metaphors. At this level we can rely only on metaphors because language fails us. The reason is that it is the very nature of language itself that is part of the root cause of suffering itself. But we can get very far into this and easily get lost, so enough of this for now.

In any case, the original mind shows that there is Buddha Nature in all of us. When you come to Buddha Nature, then it can be said that you come to who you yourself really is from the beginning. Total disclosing, no concealment whatsoever. This is what the Zen masters say when they tell you to look for “your own face before your father and mother got married” …

(Actually I have written a post on this topic before, but the content is not the same, I think.)

Manjushri Mantra

Here is another version of the Manjushri mantra I found on YouTube:

The mantra, Om A Ra Pa Dza Na Dhi, is the embodiment of Wisdom itself. It does not have any meaning, though it is said that the five syllables after the Om are from the first syllables of the five main teachings of the Buddha. The “Dhi” is the seed syllable of Manjushri, one we visualize when we perform a deity meditation on him.

May Lord Manjushri protect all beings and grant all beings with Wisdom of Liberation!

Nirvana, Parinirvana, Enlightenment, Buddhahood

A follower of mine on Twitter asked what are the differences between ‘nirvana,’ ‘parinirvana,’ and ‘Enlightenment.’ This is a very good question, but to answer it in Twitter is like walking with the feet tied together, so I have to answer this in more detail here. I have already gave an answer in Twitter, but my tweets there are necessarily too short. This might not be clear enough, especially for those who are new to Buddhism.

Nirvana is the goal of Buddhist practice. This is why people became a Buddhist in the first place, and it is the goal that the Buddha taught everybody to pursue since he began his teaching career soon after he had attained Enlightenment under the Bodhi tree. Etymolotically, ‘nirvana’ means ‘extinguished,’ like when a fire is extinguished, in Sanskrit one would say the fire is ‘nirvana.’ This sense of ‘being put out’ then is transferred to refer to the state where the suffering is ‘put out’. There is no more suffering. Thus, one gains total liberation from samsara.

‘Parinirvana’ literally means ‘being put out all around;’ that is, it is all extinguished. In this sense it means the same as nirvana, only that there is the emphasis on being totally extinguished. However, it is more commonly used to refer to the dissolution of the body of one who has already entered nirvana. So when one has entered nirvana while one is alive, his ego attachment is completely dead, and when that one finally ‘dies,’ it is said that he enters ‘parinirvana.’ In Theravada tradition this is only used for the Buddha.

‘Enlightenment’ is the state where one gains complete Knowledge. This is what the Buddha achieved under the Bodhi tree that enabled him to become a Buddha. A ‘Buddha’ means ‘one who is awakened.’ Those of us in samsara are not awakened because we live in the dreamworld of thought construction and conceptual fabrication, believing that they are real. So we believe that our egos, our “I’s” are real and so on. The Buddha, on the other hand, realizes that this is an illusion, and in reality there is nothing but pure state of naken, unadorned, expansive being. This is what an enlightened being knows. In Pali one says, sammasambodhi, meaning perfect, complete Knowledge (actually I have to put in the diacritical marks on the Pali or Sanskrit terms, but it takes time to do that and I don’t think it’s really necessary here as we are focusing more on the meaning.) ‘Knowledge’ here, by the way, does not refer to one’s ordinary, commonplace knowledge that relies on concepts, but the complete knowledge obtainable only when one lets go of all concepts. Thus ‘Knowledge’ with the capital ‘K’ refers to the state of complete knowledge, or the Buddha’s state of Enlightenment, and ‘knowledge’ with a small ‘k’ to refer to ordinary, conceptual knowledge.

Since all sufferings are caused by not realizing this truth, the state of complete Knowledge here is their direct antidote. So one who is enlightened naturally is free from any and all sufferings. So in a sense Enlightenment and nirvana mean the same in that they refer to the same situation. But literally they mean differently.

Now, there is still another distinction between those who have attained nirvana and have totally abandoned samsara, and those who, though they have attained nirvana but chose instead to remain in samsara to help beings. This is a key idea in Mahayana Buddhism. In Theravada, the goal of practice is to eliminate all causes of suffering and entered nirvana, becoming an ‘arahat.’ In Mahayana, on the other hand, that goal is commendable, but it is not the complete or ultimate goal of one’s practice. The aim of a Mahayana practitioner is not just to liberate oneself from samsara, but to be able to help all sentient beings to attain nirvana also. Thus the goal of the Mahayana practitioner is to become a Bodhisattva, or one who has the aspiration to attain Buddhahood, that is to become a fully enlightened Buddha, in order to be able to help beings.

So this is all for now. I’ll write more about all these in later posts. Those who would like to know more might want to read my earlier post on Nirvana and Samsara.

แลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ

Buddha11การปฏิบัติสำคัญอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนามหายาน ได้แก่การปฏิบัติ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับผู้อื่น” หรือกับสัตว์โลกอื่นๆ ซึ่งเรียกในภาษาทิเบตว่า “ตงเล็น” (tong len) เราได้เคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปบ้างแล้วในโพสก่อนหน้า หลักการก็คือว่า เรารับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกมาไว้ที่ตัวเรา แล้วแผ่ความสุขกับบุญกุศลของราทั้งหมดไปให้แก่สัตว์โลก

ในการสนทนาธรรมเมื่อวันเสาร์ที่ 30 ที่ผ่านมา มีผู้ตั้งคำถามขึ้นมาว่า “ถ้าเราจะเอาความสุขของเราไปให้สัตว์อื่น แล้วเรามีความสุขนั้นจริงๆหรือเปล่า?” คำถามนี้เป็นคำถามดีมากๆ และช่วยให้เรากระจ่างแจ้งมากขึ้นเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมอันสำคัญยิ่งนี้

หัวใจของการปฏิบัติ “ความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่น” กับ “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็คือว่า เรามุ่งภาวนาให้เกิดโพธิจิตขึ้นในจิตใจ โพธิจิตได้แก่จิตที่มุ่งมั่นปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะบรรลุธรรมเป็นพระพุทธเจ้า เพื่อประโยชน์สูงสุดของสรรพสัตว์ทั้งปวง เหตุที่เราตั้งจิตเช่นนี้ก็เพราะว่า มีแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้นที่สามารถช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์จากสังสารวัฏได้ ด้วยการจำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ตามแต่จริตของสัตว์นั้นๆ และการทอดทิ้งสรรพสัตว์เอาตัวรอดแต่ผู้เดียวไม่ใช่เป้าหมายของการปฏิบัติธรรมที่สูงสุด แนวทางในการปฏิบัติเพื่อให้เกิดโพธิจิตขึ้นมาในจิตใจอย่างแท้จริง ไม่เสแสร้ง ก็คือการปฏิบัติเกี่ยวกับความเสมอเหมือนของตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ และการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆนี้เอง

ในที่นี้ผมจะพูดเฉพาะเรื่องการแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ หัวใจของการปฏิบัตินี้อยู่ที่ว่า ในระหว่างที่เราทำสมาธิ เราตั้งจิตมั่นว่าจะรับเอาความทุกข์ของสัตว์โลกทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเรา และแผ่ความสุข แผ่บุญบารมี บุญกุศลของเราทั้งหมดให้แก่สัตว์โลก เราทำเช่นนี้ก็เพราะเราปรารถนาที่จะให้สัตว์โลกทั้งหลายมีความสุขและพ้นจากทุกข์ และที่สำคัญก็คือเป็นการชำระล้างกำจัดความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนหรืออัตตาของเราเองด้วย

ทีนี้กลับมาที่คำถาม เราตั้งใจจะให้สัตว์โลกประสบกับความสุขสูงสุดเช่นเดียวกับเรา คือเราแผ่กระจายความสุขออกไปจากตัวเรา เหมือนกับเราเปล่งแสงแห่งความสุขแผ่ซ่านไปยังสรรพสัตว์ ที่เมื่อสัตว์ใดได้รับแสงนี้แล้ว ก็จะมีความสุขอย่างสูงสุด แต่คำถามก็คือว่า เรามีความสุขนั้นหรือเปล่า?

คำตอบก็คือว่า มีแน่นอน เพราะในประการแรกจิตใจของเราเป็นสิ่งแปลกประหลาดยิ่ง พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตใจ “ใจเป็นหัวหน้า ทุกอย่างสำเร็จด้วยใจ” ดังที่กล่าวไว้ในพระธรรมบท ดังนั้นเมื่อเราตั้งจิตอย่างจริงใจให้สรรพสัตว์ทั้งหลายมีความสุข สรรพสัตว์ก็จะมีความสุขจริงๆ

ประการที่สอง ในขณะที่เรากำลังปฏิบัติอยู่นั้น เราไม่ได้มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเราเอง นี่เป็นเรื่องสำคัญมากของการปฏิบัติแบบนี้ คือว่าเราไม่ได้มองออกไปจากมุมมองอันได้แก่ตัวตนของเรา ที่เราเคยมองแบบนี้มาตลอด ซึ่งก็เป็นเหตุให้เรายังมัวเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏเช่นนี้ เราไม่ได้มองออกจากตัวตนของเรา แต่เรามองออกจากมุมมองของสรรพสัตว์อื่นๆทั้งหมด นี่เป็นเคล็ดลับสำคัญของการปฏิบัติแบบนี้ เหตุที่การปฏิบัตินี้ได้ชื่อว่า “การแลกเปลี่ยนตนเองกับสัตว์โลกอื่นๆ” ก็เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เราไม่มองโลกจากมุมมองส่วนตัวของเรา แต่เรามองจากมุมมองของผู้อื่น

การทำเช่นนี้ฟังดูเหมือนง่ายๆ แต่ของง่ายๆนี้แหละที่เราไม่ยอมทำกัน จนทำให้เราต้องทนทุกข์อยู่ในสังสารวัฏ รวมทั้งสัตว์โลกอื่นๆด้วย การมองออกจากมุมมองของผู้อื่นก็คือการมองว่า ตัวเรานั้นเองก็คือผู้อื่น เราจะเกิดความรู้สึกนี้ได้ง่ายกับคนที่เรารักมากๆเช่นลูก พ่อแม่จะมีความสุขเมื่อเห็นลูกมีความสุข เมื่อได้ให้อะไรแก่ลูกและลูกมีความสุข พ่อแม่ก็มีความสุขแล้ว เราก็ขยายความรู้สึกนี้ออกไปให้แก่สัตว์โลกทั้งหมด เหมือนกับว่าสัตว์โลกทั้งหมดเป็นลูกของเราเอง

การที่เราพ่อแม่มีความสุขได้เมื่อเห็นลูกมีความสุขก็เพราะว่า พ่อแม่ไม่แยกตัวเองออกจากลูก คงไม่มีพ่อแม่คนไหนทำเช่นนี้เพราะนั่นแปลว่าไม่รักลูกเท่าใด รักตัวเองมากกว่า เป้าหมายของการปฏิบัติได้แก่การทำให้ความรู้สึกรักตัวเอง เห็นแก่ตัวเองนี้เบาบางลง จนหมดไปในที่สุด

และนี่ก็คือคำตอบว่า ทำไมเราจึงมีความสุขมากมายไม่จบสิ้นให้แก่สัตว์โลก ก็เพราะว่าสัตว์โลกมีมากมายไม่จบสิ้น และแต่ละคนก็มีความสุขสูงสุดทั้งนั้นด้วยความตั้งใจจริงของเรา ไม่ใช่ว่าเรามีความสุขอยู่แล้วปริมาณหนึ่ง แล้วไปแจกให้แก่สัตว์โลก คนทั่วไปที่ยังไม่ปฏิบัติหรือเพิ่งเริ่มปฏิบัติอาจคิดเช่นนี้ แต่ความจริงก็คือว่า เรามองออกมาจากมุมมองภายในของสัตว์โลกแต่ละคน แต่ละคน ซึงเมื่อแต่ละคนมีความสุขสูงสุด เราก็ย่อมมีความสุขสูงสุดไปด้วย เพราะเรานั้นแหละคือสัตว์โลกนั่นเอง